ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2014

Λεμε ΟΧΙ στοσχολικο εκφοβισμό

Το 9ο Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης συμμετέχει- μ' ένα μικρό βιντεάκι που δημιούργησαν οι μαθητές της ΣΤ2 τάξης-στο διαγωνισμό που διοργανώνει το Βρετανικό Συμβούλιο και το Διεθνές Κέντρο Ολυμπιακής Εκεχειρίας σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και με τίτλο:''Λέμε ΟΧΙ στο σχολικό εκφοβισμό''
 Μπείτε λοιπόν στο σύνδεσμοhttp://respect-diversity.org/index.php/el/works-mnu-el και ψηφίστε το καλύτερο βιντεάκι που είναι φυσικά ''ΟΙ ΘΥΜΙΚΟΙ'' του 9ου Ολοήμερου Δημοτικού σχολείου κοζάνης (THYMIKOIFINAL.MP4)

Πέμπτη, 24 Ιουλίου 2014

Aναχωρούν την Παρασκευή 25 Ιουλίου μαθητές των Δημοτικών Σχολείων της Δ/νσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης για την Κατασκήνωση της Κύπρου


Aναχωρούν την Παρασκευή 25 Ιουλίου μαθητές των Δημοτικών Σχολείων της Δ/νσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης για την Κατασκήνωση της Κύπρου

Πρόκειται για δεκαπέντε μαθητές που θα συμμετέχουν στο Πρόγραμμα Φιλοξενίας του Υπουργείου Παιδείας της Κύπρου, στα πλαίσια Εκπαιδευτικών Ανταλλαγών, που επιδιώκει να δώσει ευκαιρία σε παιδιά από την Ελλάδα, τις κυπριακές παροικίες καθώς και σε παιδιά από χώρες όπου ζουν ομογενείς να επισκεφθούν και να γνωρίσουν την Κύπρο και τα αξιοθέατά της, τον πολιτισμό και την κουλτούρα της, καθώς και την κυπριακή φιλοξενία.

Η παραμονή τους στην Κατασκήνωση θα διαρκέσει 10 ημέρες, σε σύγχρονες εγκαταστάσεις στην περιοχή του Προδρόμου, στην κοιλάδα της Μαραθάσας.

Η φιλοξενία αυτή στοχεύει:

-Να ενισχύσει το σεβασμό προς το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον (ιστορικό, θρησκευτικό και πολιτιστικό) και να καλλιεργήσει το ενδιαφέρον για την αειφόρο ανάπτυξη, ως συνέπεια των επισκέψεων / εκδρομών στα αξιοθέατα (ιστορικά, θρησκευτικά, πολιτιστικά μνημεία, αρχαιολογικούς χώρους κλπ.) που υλοποιούνται με το πρόγραμμα.

-Να υπηρετηθούν οι σύγχρονες τάσεις της εκπαίδευσης, μέσα από τη βιωματική αγωγή.

-Να δώσει ευκαιρία στα παιδιά από τις παροικίες και την ομογένεια να γνωρίσουν και να μιλήσουν την ελληνική γλώσσα και την κυπριακή διάλεκτο.

-Να δημιουργήσει στενότερους δεσμούς μεταξύ των παιδιών από την Ελλάδα, τις παροικίες και της ομογένειας γενικότερα, με την Κύπρο και τους ανθρώπους της.

Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2014

Για κάποιους δεν υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο


H σιωπή των μεταβατικών χρόνων και της σιγουριάς του νεοφιλελευθερισμού αφήνει τη θέση της σε μια εκτεταμένη ρευστότητα. H μάζα, ακόμα και χωρίς «άγρυπνα μάτια», κινείται.

Του Χρήστου Κάτσικα


H ζωή μας συγκροτείται μέσα από την είδηση! Mέσα από την εικόνα που προβάλλουν τα MME, φουσκώνοντας και ξεφουσκώνοντας τα γεγονότα, έτσι που να μην τα γνωρίζουν η «μάνα και ο πατέρας» που τα γέννησαν. Με τη «μαγειρική» του λόγου και της εικόνας θολώνουν τα νερά, ώστε να φαίνονται βαθύτερα και θωρακίζουν τον σκληρό δίσκο της «κοινής γνώμης» με την επιλογή ενός συγκεκριμένου τρόπου ανάγνωσης της πραγματικότητας και εν συνεχεία με την ταύτισή του με την ίδια την πραγματικότητα.

Kαι όμως! Aν οι ειδήσεις μικραίνουν τον κόσμο, κάνοντάς τον αγνώριστο, αυτό δεν σημαίνει πως ο κόσμος είναι μόνο αυτές. Mέσα στον σκουπιδότοπο των άναρχα ριγμένων «ειδήσεων», επίτηδες για να γίνεται αλοιφή το μυαλό του κόσμου, υπάρχει το βαθύ, το πιο μεγάλο, αρκεί να αναζητά κανείς, πίσω από το πώς, το «ποιοι» και το «γιατί», την επιμελώς κρυμμένη αιτία των πραγμάτων.

Δύο κόσμοι

Aξίζει λοιπόν να δει κανείς πίσω από τις ειδήσεις και τις επικοινωνιακές μεθοδεύσεις. Nα δει με τα μάτια του νου του, πίσω από τα λιγνά μονόστηλα των ΜΜΕ, τις αποσιωπήσεις, τη «σαβούρα» των δεδομένων και τα «οχυρά» των εικόνων, να προχωρήσει σε ρήξη με την πλαστή αναπαράσταση του κοινωνικού κόσμου.

Παρελθόν αποτελεί πλέον το πάρτι της χρονιάς για τα γενέθλια της Εκατερίνα Ριμπολόβλεβα, κόρης του Ρώσου μεγιστάνα Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, στον Σκορπιό, στο οποίο έδωσαν το «παρών» ισχυρές προσωπικότητες διεθνούς κύρους. Οι υψηλοί προσκεκλημένοι από τον επιχειρηματικό -και όχι μόνο- κόσμο σίγουρα θα θυμούνται για πολλά χρόνια τις τριήμερες εκδηλώσεις που έγιναν για χάρη της κόρης του Ριμπολόβλεφ, η οποία έγινε 25 ετών. Το πάρτι διοργανώθηκε υπό την εποπτεία της ίδιας της Εκατερίνα, που ούτε λίγο-ούτε πολύ επιβάρυνε κατά περίπου 4 εκατ. ευρώ το… μπάτζετ του πατέρα της, ο οποίος της έχει αδυναμία και για τον λόγο αυτό δεν της χάλασε κανένα χατίρι.

Την ίδια ακριβώς εβδομάδα που η Εκατερίνα έσβηνε τα 25 κεράκια της γενέθλιας τούρτας της και οι ευχές άρχισαν να πέφτουν… βροχή, μια 12χρονη μαθήτρια της ΣΤ΄ τάξης στο 128ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στα Σεπόλια, η Αναστασία, πέθαινε την ώρα των σχολικών εκδηλώσεων, γιατί η μητέρα της δεν είχε αρκετά χρήματα, για να αγοράσει τα φάρμακα για την αντιεπιληπτική αγωγή που έπρεπε να ακολουθεί το κορίτσι.

Και την ίδια ώρα που έρρεαν οι σαμπάνιες στον Σκορπιό και οι διεθνούς φήμης ντιτζέι έπιαναν δουλειά στα ντεκ, οι μικροί συμμαθητές και οι δάσκαλοι της Αναστασίας έκαναν έρανο, για να μαζέψουν τα λεφτά για την κηδεία, καθώς η μητέρα δεν μπορούσε να καλύψει ούτε τα έξοδα της κηδείας της 12χρονης κόρης της και το δυστυχισμένο παιδί έμενε άταφο. Αταφη η Αναστασία στη ζωή, άταφη και στον θάνατο.

Στις αρχές του νέου χρόνου, στην Καρδίτσα, ένα 13χρονο κορίτσι συνελήφθη από αστυνομικούς της ομάδας «ΔΙΑΣ», διότι εισέβαλε σε αρτοποιείο της περιοχής και έκλεψε από την ταμειακή μηχανή, μαζί με 14χρονο… συνεργό της, το ποσό των 280 ευρώ. Την ίδια περίοδο, μια γυναίκα 54 χρόνων, μητέρα δύο γιων και αρχηγός μονογονεϊκής οικογένειας, μία από τους εκατοντάδες απολυμένους της ΕΡΤ, βρέθηκε σε ένα κελί 3χ5 για μια παλιά οφειλή που είχε προς το ΤΕΒΕ. Λίγο αργότερα, στις εργατικές κατοικίες της Καλαμαριάς επιδόθηκε κατασχετήριο σε χαμηλόμισθο οικογενειάρχη με γυναίκα και παιδί άνεργο. Το χρέος του στην εφορία αφορούσε φόρο εισοδήματος και μια κλήση της Τροχαίας συνολικού ποσού 1.500 ευρώ, τα οποία με τις προσαυξήσεις έφτασαν τα 2.026 ευρώ. Γι’ αυτό το ποσό η εφορία θέλει να κατάσχει το σπίτι.

Πρόκειται, πιθανόν, για μια σειρά «επεισοδίων» που συνθέτουν, όμως, κατά κάποιον τρόπο το παζλ της εποχής της χολέρας. Aκριβώς σαν μυθιστόρημα μιας άλλης εποχής, παιδιά άγουρα, από αυτά της διπλανής πόρτας που τα σκληραίνουν καθημερινά η ορφάνια και η εγκατάλειψη, τα βυζαίνουν η βία και η κοινωνική αδικία και τα μεγαλώνει… ποιός αλήθεια; Και μαζί, χέρι χέρι, «νεοάστεγοι», αυτοκτονίες, φτώχεια, κουτσούρεμα και των ελάχιστων συντάξεων, πλειστηριασμοί, σπίτια που τυλίγονται στις φλόγες και όποιος αντέξει το 2014.

Η εύκολη λύση

«Γεννιούνται οι άνθρωποι, δεν γίνονται», θα απαντήσουν οι μόνιμοι προσηλυτιστές της κοινής γνώμης, γιατί είναι εύκολη απάντηση να ρίχνεις τον ψόγο στον θεό, στο σύμπαν, στο DNA, στους προγόνους και στη μεταφυσική. Γιατί έτσι και μ’ αυτόν τον τρόπο, είναι εύκολο να δικαιολογείς τις φυλακές, τα συστήματα καταστολής και παρακολούθησης, το αστυνομικό κράτος, τα στρατόπεδα και τα γκέτο.

Oι Αθλιοι των Παρισίων δεν είναι μακριά, όπως νομίζουν ορισμένοι. Ολο και περισσότερο πολλαπλασιάζονται οι εκτός των τειχών και οι Aγιάννηδες που γεννιούνται πλέον μαζικά απέναντι στους Iαβέρηδες του συστήματος. Aκόμα και όταν τα βήματα που ακούγονται δεν έχουν παρά μόνο το ουρλιαχτό των ανθρώπων που συντρίβονται, είναι βέβαιο, είναι φανερό πως στα σπλάχνα αυτής της εποχής κυοφορούνται αλλαγές, κοινωνικές στροφές και εκτυφλωτικές φλόγες.

Στον βωμό του κέρδους

Ενας ολόκληρος κόσμος σαπίζει και δεν μπορούν οι ευαγγελιστές του κέρδους να δώσουν διέξοδο. Γιατί οργανώνουν την οικονομία, την κοινωνία και τον πολιτισμό πάνω στους βωμούς του υπέρτατου κέρδους, καταστρέφοντας μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα, όλο το ανθρώπινο δυναμικό, σαπίζοντας την ίδια την ιστορική και κοινωνική πλευρά των ανθρώπων.

Aυτό τον αποκρουστικό Φρανκενστάιν ή θα τον βλέπουμε καθημερινά και θα του μοιάζουμε ή θα υψώσουμε πύργο αγέρωχο απέναντί του. O θάνατος, φυσικός, οικονομικός, πολιτιστικός, με τη μορφή της ανεργίας, της φτώχειας, του αποκλεισμού, γυρίζει χθες πάνω από το Παρίσι, προχθές πάνω από το Λος Αντζελες, σήμερα πάνω από το Ρίο της Βραζιλίας, αύριο ποιος ξέρει πού και οι όμηροι του συστήματος-Κρόνου, απεγνωσμένοι, απελπισμένοι, θα βγαίνουν και θα ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο περιγελώντας αυτούς που τους έβαλαν κάτω από το χαλί. H σιωπή των μεταβατικών χρόνων και της σιγουριάς του νεοφιλελευθερισμού αφήνει τη θέση της σε μια εκτεταμένη ρευστότητα. H μάζα, ακόμα και χωρίς «άγρυπνα μάτια», κινείται.




Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Πληροφορίες για την Ελληνική γλώσσα που θα πρέπει να μας κάνουν υπερήφανους

Βρήκαμε ένα άρθρο για την Ελληνική γλώσσα που σκεφθήκαμε ότι πρέπει να μοιρασθούμε μαζί σας και εσείς με όλους τους γνωστούς σας.
Είναι μία πλούσια, ανεπανάληπτη γλώσσα που θα πρέπει να μας κάνει υπερήφανους που την γνωρίζουμε, που την μιλάμε και που την μεταλαμπαδεύσαμε σε άλλους λαούς για να μιλούν και εκείνη τη δική τους γλώσσα αλλά με βάση τη δική μας. Διαβάστε τι έχει ειπωθεί.....
Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (Guinness Book of Records)
Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια. (Bill Gates, Microsoft)
Η Ελληνική και η Κινέζικη. είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από τη μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
Η Ελληνική γλώσσα έχει λέξεις για έννοιες οι οποίες παραμένουν χωρίς απόδοση στις υπόλοιπες γλώσσες, όπως άμιλλα, θαλπωρή και φιλότιμο. Μόνον η Ελληνική γλώσσα ξεχωρίζει τη ζωή από το βίο, την αγάπη από τον έρωτα. Μόνον αυτή διαχωρίζει, διατηρώντας το ίδιο ριζικό θέμα, το ατύχημα από το δυστύχημα, το συμφέρον από το ενδιαφέρον.
Το εκπληκτικό είναι ότι η ίδια η Ελληνική γλώσσα μας διδάσκει συνεχώς πώς να γράφουμε σωστά. Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει.
Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε.
Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Επιπλέον η ορθογραφία με την σειρά της μας βοηθάει αντίστροφα στην ετυμολογία αλλά και στην ανίχνευση της ιστορική πορείας της κάθε μίας λέξης. Και αυτό που μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την καθημερινή μας νεοελληνική γλώσσα περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι η γνώση των Αρχαίων Ελληνικών.
Είναι πραγματικά συγκλονιστικό συναίσθημα να μιλάς και ταυτόχρονα να συνειδητοποιείς τι ακριβώς λές, ενώ μιλάς και εκστομίζεις την κάθε λέξη ταυτόχρονα να σκέφτεσαι την σημασία της.
Είναι πραγματικά μεγάλο κρίμα να διδάσκονται τα Αρχαία με τέτοιο φρικτό τρόπο στο σχολείο ώστε να σε κάνουν να αντιπαθείς κάτι το τόσο όμορφο και συναρπαστικό.

Η ΣΟΦΙΑ

Στη γλώσσα έχουμε το σημαίνον (την λέξη) και το σημαινόμενο (την έννοια). Στην Ελληνική γλώσσα αυτά τα δύο έχουν πρωτογενή σχέση, καθώς αντίθετα με τις άλλες γλώσσες το σημαίνον δεν είναι μια τυχαία σειρά από γράμματα. Σε μια συνηθισμένη γλώσσα όπως τα Αγγλικά μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι να λέμε το σύννεφο car και το αυτοκίνητο cloud, και από την στιγμή που το συμφωνήσουμε να ισχύει. Στα Ελληνικά κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Γι' αυτό το λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
Μάλιστα ο μεγάλος φιλόσοφος και μαθηματικός Βένερ Χάιζενμπεργκ είχε παρατηρήσει αυτή την σημαντική ιδιότητα για την οποία είχε πει «Η θητεία μου στην αρχαία Ελληνική γλώσσα υπήρξε η σπουδαιότερη πνευματική μου άσκηση. Στην γλώσσα αυτή υπάρχει η πληρέστερη αντιστοιχία ανάμεσα στην λέξη και στο εννοιολογικό της περιεχόμενο».
Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρ=γή + έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι. ( ΣημείωσηΒΜ από το αρ προέρχονται και αρουραίος καθώς άργυρος, άργιλος κτλ.)
Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
Αυτό που είναι πραγματικά ενδιαφέρον, είναι ότι πολλές φορές η λέξη περιγράφει ιδιότητες της έννοιας την οποίαν εκφράζει, αλλά με τέτοιο τρόπο που εντυπωσιάζει και δίνει τροφή για τη σκέψη.
Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» - ελαττώνει ως ανθρώπους - και μας φθίνει μέχρι και την υγεία μας. Και, βέβαια, όταν αναφερόμαστε σε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει, πως το λέμε; Μα, φυσικά, «άφθονο».
Έχουμε τη λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έλθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι το φρούτο όταν είναι άγουρο ή σαπισμένο και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή, σε αυτή την περίπτωση, δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις τη δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία!!!
Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε (σε αρχική φάση οι Θεοί) ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας ευχαριστείται, αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα, για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και γιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με τη σωματική μας υγεία.
Παρένθεση: και μια και το έφερε η «κουβέντα», η Ελληνική γλώσσα μας λέει και τι είναι άσχημο. Από το στερητικό «α» και την λέξη σχήμα μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε τι. Για σκεφτείτε το λίγο.
Σε αυτό το σημείο, δεν μπορούμε παρά να σταθούμε στην αντίστοιχη Λατινική λέξη για το άγαλμα (που μόνο Λατινική δεν είναι). Οι Λατίνοι ονόμασαν το άγαλμα, statua από το Ελληνικό «ίστημι» που ήδη αναφέραμε, και το ονόμασαν έτσι επειδή στέκει ακίνητο. Προσέξτε την τεράστια διαφορά σε φιλοσοφία μεταξύ των δύο γλωσσών, αυτό που σημαίνει στα Ελληνικά κάτι τόσο βαθύ εννοιολογικά, για τους Λατίνους είναι απλά ένα ακίνητο πράγμα.
Είναι προφανής η σχέση που έχει η γλώσσα με τη σκέψη του ανθρώπου. Όπως λέει και ο George Orwell στο αθάνατο έργο του «1984», απλή γλώσσα σημαίνει και απλή σκέψη. Εκεί το καθεστώς προσπαθούσε να περιορίσει την γλώσσα για να περιορίσει την σκέψη των ανθρώπων, καταργώντας συνεχώς λέξεις.
«Η γλώσσα και οι κανόνες αυτής αναπτύσσουν την κρίση», έγραφε ο Μιχάι Εμινέσκου, εθνικός ποιητής των Ρουμάνων.
Μια πολύπλοκη γλώσσα αποτελεί μαρτυρία ενός προηγμένου πνευματικά πολιτισμού. Το να μπορείς να μιλάς σωστά σημαίνει ότι ήδη είσαι σε θέση να σκέφτεσαι σωστά, να γεννάς διαρκώς λόγο και όχι να παπαγαλίζεις λέξεις και φράσεις.
Η ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ

Η Ελληνική φωνή κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν «αυδή». Η λέξη αυτή δεν είναι τυχαία αφού προέρχεται από το ρήμα «άδω» που σημαίνει τραγουδώ.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:
«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Ο γνωστός Γάλλος συγγραφεύς Ζακ Λακαρριέρ επίσης μας περιγράφει την κάτωθι εμπειρία από το ταξίδι του στην Ελλάδα: «Άκουγα αυτούς τους ανθρώπους να συζητούν σε μια γλώσσα που ήταν για μένα αρμονική αλλά και ακατάληπτα μουσική. Αυτό το ταξίδι προς την πατρίδα - μητέρα των εννοιών μας - μου απεκάλυπτε ένα άγνωστο πρόγονο, που μιλούσε μια γλώσσα τόσο μακρινή στο παρελθόν, μα οικεία και μόνο από τους ήχους της. Αισθάνθηκα να τα έχω χαμένα, όπως αν μου είχαν πει ένα βράδυ ότι ο αληθινός μου πατέρας ή η αληθινή μου μάνα δεν ήσαν αυτοί που με είχαν αναστήσει».
Ο διάσημος Έλληνας και διεθνούς φήμης μουσικός Ιάνης Ξενάκης, είχε πολλές φορές τονίσει ότι η μουσικότητα της Ελληνικής είναι εφάμιλλη της συμπαντικής.
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ' εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
Είναι γνωστό εξάλλου πως όταν οι Ρωμαίοι πολίτες πρωτάκουσαν στην Ρώμη Έλληνες ρήτορες, συνέρρεαν να θαυμάσουν, ακόμη και όσοι δεν γνώριζαν Ελληνικά, τους ανθρώπους που «ελάλουν ώς αηδόνες».
Δυστυχώς κάπου στην πορεία της Ελληνικής φυλής, η μουσικότητα αυτή (την οποία οι Ιταλοί κατάφεραν και κράτησαν) χάθηκε, προφανώς στα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας.
Να τονίσουμε εδώ ότι οι άνθρωποι της επαρχίας, του οποίους συχνά κοροϊδεύουμε για την προφορά τους, είναι πιο κοντά στην Αρχαιοελληνική προφορά από ό,τι εμείς οι άνθρωποι της πόλεως.
Η Ελληνική γλώσσα επιβλήθηκε αβίαστα (στους Λατίνους) και χάρη στην μουσικότητά της.
Όπως γράφει και ο Ρωμαίος Οράτιος «Η Ελληνική φυλή γεννήθηκε ευνοημένη με μία γλώσσα εύηχη, γεμάτη μουσικότητα».

Γράφει: Χριστίνα Παπαδάκη

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Θα σε φτύσει η Ιστορία όπως σ’ έφτυσε η κοινωνία κύριε Βενιζέλο



Θα σε φτύσει η Ιστορία όπως σ’ έφτυσε η κοινωνία κύριε Βενιζέλο




Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Κύριε Βενιζέλο, μάλλον η κατρακύλα του κόμματός σας, του ΠαΣοΚ ή της Ελιάς δεν έχει και τόσο σημασία, από το 44% το 2009, στο 3% σήμερα, δεν στάθηκε ικανή να κουρέψει λίγο την αλαζονεία σας την οποία κληρονομήσατε από τους «συντρόφους» σας, τον κύριο Σημίτη, τον κύριο Τσοχατζόπουλο και όλη την υπόλοιπη παρέα.

Ώστε έτσι κύριε Βενιζέλο! Στη Μολδαβία πληρώνονται οι εργαζόμενοι με 70 ευρώ το μήνα! Δεν μας είπατε όμως πόσο πληρώνονται οι Μολδαβοί βουλευτές; Ένα σκασμό λεφτά όπως εσείς κύριε Βενιζέλο. Και οι Μολδαβοί βουλευτές, μία ώρα δρόμο απέχουν με το αεροπλάνο.

Στη Γερμανία πόσο πληρώνονται οι εργαζόμενοι κύριε αντιπρόεδρε της κυβέρνησης; Ή μήπως η Γερμανία απέχει δύο ώρες με το αεροπλάνο και δεν μπαίνει στο ζύγι για σύγκριση;

Κομπάζετε ότι σώσατε τη χώρα ψηφίζοντας τα μνημόνια, εσείς και οι όμοιοί σας όπως ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης.

Τι καταλάβατε εσείς από μνημόνια και μεσοπρόθεσμα;

Σας απολύσαν μετά από 30 χρόνια δουλειάς;

Σας έκοψε η ΔΕΗ το ρεύμα επειδή δεν είχατε να το πληρώσετε;

Πέρασε το παιδί σας μακριά και δεν πήγε να σπουδάσει;

Στείλατε το παιδί σας στο σχολείο χωρίς χαρτζιλίκι;

Αρρώστησε το παιδί σας και δεν είχατε να το πάτε στο γιατρό; Μήπως το πήγατε στο Παίδων και περιμένατε 3 ώρες να το εξετάσουν;

Χρειαστήκατε φάρμακα και δεν είχατε να τα αγοράσετε;

Αρρωστήσατε εσείς και ψάχνατε για εφημερεύον νοσοκομείο;

Δεν έχετε να πληρώσετε τα χαράτσια;

Δεν έχετε να πληρώσετε το νοίκι;

Μήπως δεν έχετε να φάτε και ψάχνετε για φαγητό στα σκουπίδια;

Χρωστάτε στην τράπεζα - όχι στην PROTON μη συγχύζεστε – και δεν έχετε να πληρώσετε τη δόση;

Σας «ενημερώνουν» μήπως οι καλές εταιρείες ενημέρωσης δανειοληπτών και σας φέρνουν στα όρια της κατάθλιψης;

Μήπως πάτε με τα πόδια στη δουλειά σας γιατί δεν έχετε ούτε αυτοκίνητο ούτε χρήματα για να αγοράσετε εισιτήριο των ΜΜΜ;

Σας μείωσαν το μισθό και δεν μπορείτε να ζήσετε την οικογένειά σας;

Σας πήρε η τράπεζα το κοινωνικό μέρισμα που έδωσε η κυβέρνηση της οποίας είστε αντιπρόεδρος;

Σας έβγαλαν σε διαθεσιμότητα για να σωθούν οι τράπεζες;

Πουντιάσατε τους χειμώνες που πέρασαν γιατί δεν είχατε να βάλετε πετρέλαιο;

Κλάψατε, ίσως, βλέποντας τα παιδιά σας να μαραζώνουν στην ανεργία;

Κοιταχτήκατε ποτέ στον καθρέφτη κύριε Βενιζέλο;

Κοιμάστε ήσυχος, χωρίς τύψεις, τα βράδια;

Βλέποντάς σας και ακούγοντάς σας, μπορώ να συμπεράνω ότι τίποτα από τα παραπάνω δεν έχετε υποστεί.

Αλήθεια, κύριε Βενιζέλο, τι θα λέγατε να παίρνατε εσείς τα 70 ευρώ το μήνα - και πολλά σας είναι για όσο κακό έχετε προκαλέσει εσείς και οι όμοιοί σας- και να έπαιρναν οι εργαζόμενοι το δικό σας μισθό;

Ξέρετε τι θα σας έλεγαν εκείνοι;

Ότι τα μνημόνια είναι μονόδρομος, ότι αν φύγουμε από το ευρώ θα χρεοκοπήσουμε, ότι δεν θα έχουμε φάρμακα, πετρέλαιο και τα είδη πρώτης ανάγκης αν φύγουμε από την ΕΕ.

Πάντως, όσο και να προσπαθείτε να κρύψετε τον πανικό σας, δεν μπορείτε.

Ξέρετε ότι τα ψωμιά σας στην πολιτική ζωή του τόπου τα έχετε φάει και με το παραπάνω. Διαισθάνεστε ότι θα έχετε κι εσείς την πολιτική κατάληξη του κυρίου Πάγκαλου.

Θα γυρνάτε από το ΠαΣοΚ στην Ελιά, από την Ελιά στη ΔημΑρ και από τη ΔημΑρ μάλλον θα καταλήξετε σε κανένα Ποτάμι.

Ακόμη και ο Άδωνις, αν φτιάξει δικό του κόμμα, δεν θα σας θέλει.

Καμένο χαρτί είστε κύριε Βενιζέλο, κι εσείς και ο φίλος σας ο κύριος Σαμαράς.

Έτσι είναι. Όταν κάποιος διαλέγει να γίνει αναλώσιμο πολιτικό προσωπικό των τραπεζών, των βιομηχάνων και των εφοπλιστών, ξέρει ότι αργά ή γρήγορα η κοινωνία θα τον φτύσει όπως θα κάνει και η Ιστορία.

Περαστικά σας κύριε Βενιζέλο. Δεν θα μας λείψετε…

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821



ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. ΠΑΛ.ΦΑΛΗΡΟΥ

ΖΗΤΩ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821

Ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Παλ. Φαλήρου , τιμά την επανάσταση του 1821. Τιμά τους ηρωικούς και δίκαιους αγώνες του λαού μας που μας εμπνέουν να αγωνιστούμε με τη σειρά μας κόντρα στο φόβο και την ηττοπάθεια . Με την ευκαιρία της σημαντικής αυτής επετείου θα επιχειρήσουμε να θέσουμε μερικά ζητήματα που χάνονται συχνά μέσα στις τυπικότητες και τις επετειακές ιαχές και που ίσως αποτελούν την ουσία του μαθήματος της Ιστορίας που γίνεται συναρπαστικό όταν δεν καταγράφει απλώς αλλά διδάσκει και εμπνέει για νέους αγώνες.

1. Πώς και από ποιους αλήθεια γράφεται η Ιστορία ;Πόσο «νομιμόφρονες» ,πόσο «ρεαλιστές» υπήρξαν όλοι οι ανώνυμοι κι επώνυμοι πρωταγωνιστές της ελληνικής επανάστασης ; Ο Ρήγας Φεραίος που ονειρεύτηκε την επανάσταση κι ο Παπαφλέσσας που την «εκβίασε», δεν είχαν «ίχνος» ρεαλισμού. Είχαν όμως δίκιο κι απόλυτη εμπιστοσύνη στο λαό. Kαι η ιστορία δε «θυμάται» ποτέ τους «ρεαλιστές». Το ίδιοι κι οι λαοί. Αλλά «θυμάται» και τιμά τους τολμηρούς. Δηλαδή τους επαναστάτες.

2. Η ιστορία δε γράφεται με «διαπραγματεύσεις» και «διαλόγους». Η ιστορία όλων των λαών του κόσμου και πάνω απ΄ όλα των Ελλήνων, αυτό δείχνει. Ο Κολοκοτρώνης δεν πήγε σε «διάλογο» στα Δερβενάκια ούτε ο Διάκος για «διαπραγματεύσεις» στην Αλαμάνα.

3. Η ιστορία δε γράφεται μέσα στα πλαίσια της όποιας «νομιμότητας» της εκάστοτε εξουσίας. Τότε «νόμος» ήταν ότι έλεγε ο Σουλτάνος κι ο Μέτερνιχ. Όλοι οι αγωνιστές του 1821 ήταν λοιπόν τότε ... «παράνομοι». Ποτέ η ιστορία δεν προχώρησε μέσα στα πλαίσια της νομιμότητας της παλιάς τάξης, αλλά προχώρησε «σκίζοντας» τους νόμους και τις συμφωνίες των μεγάλων και των ισχυρών και βάζοντας «νέο δίκαιο», σύμφωνο με τα συμφέροντα των ανθρώπων και τις ανάγκες της κοινωνίας Κι αυτή η αέναη διαδικασία δε θα σταματήσει ποτέ.



4. Η ιστορία «δε νοιάζεται» για τη διάρκεια της ζωής του κάθε ανθρώπου. Δεκάδες γενιές ανθρώπων έζησαν με τουρκοκρατία και πόνεσαν, επαναστάτησαν και μάτωσαν, χωρίς να δουν τη λευτεριά τους. Όμως αυτοί την έφεραν τη λευτεριά. Αν αυτοί δεν έκαναν το χρέος τους ,αν είχαν θεωρήσει τον αγώνα μάταιο δε θα είχε έρθει ποτέ η «κρίσιμη ώρα» της επανάστασης. Ο αγώνας συχνά είναι μακροχρόνιος. Κι απαιτεί υπομονή κι επιμονή. Κι η αποτελεσματικότητα ενός τέτοιου αγώνα δε φαίνεται πάντα εύκολα. Ο ιστορικός χρόνος είναι πολύ μεγαλύτερος απ΄ τη ζωή του καθενός μας.

5. Όλοι οι κατακτητές και καταπιεστές όπου γης, μιλούσαν πάντα «ενάντια στη βία». Εννοώντας τη λαϊκή βία. Την επαναστατική βία. Φυσικό ήταν. Και φυσικό είναι και σήμερα αυτοί που φέρνουν τη δυστυχία στο λαό να ζητούν «ηρεμία», «καλό κλίμα», «συναίνεση» και να καταδικάζουν όπως λένε« τη βία από όπου κι αν προέρχεται». Αυτοί που καταδικάζουν τα παιδιά του λαού στις πρόσκαιρες καταρτίσεις και τις εφήμερες δεξιότητες και τους στερούν την ομορφιά της γνώσης και της μόρφωσης ,αυτοί που τους στερούν το μέλλον είναι φυσικό να φοβούνται την αντίδρασή τους.

6. .Η βία δεν είναι ούτε καλή, ούτε κακή, εξ ορισμού. Είναι άλλες φορές προοδευτική κι άλλες αντιδραστική. Η Γαλλική κι η Αμερικανική Επανάσταση, ήταν «προοδευτική βία» μέσα στην ιστορία, γιατί την έσπρωξε προς τα εμπρός. Η βία των ΜΑΤ και της Χρυσής Αυγής σήμερα, ή η βία των τάνκς στο Πολυτεχνείο, ή η βία των αμερικανόδουλων δικτατορικών καθεστώτων, ήταν και είναι αντιδραστική, γιατί επιχειρεί να επιβάλλει εξουσίες και πολιτικές αντιλαϊκές. Επιχειρεί να καθυστερήσει την ιστορία. Η βία των λαών που απαιτούν καλύτερη ζωή και δικαιώματα, που ζητούν να καρπώνονται οι ίδιοι τον πλούτο που παράγουν κι όχι κάποια παράσιτα, αυτή η βία είναι νόμιμη και δικαιολογημένη. Η βία των κυβερνήσεων που θέλουν να επιβάλλουν το δίκιο των παράσιτων (πλουτοκράτες, δανειστές, τράπεζες, κλπ) είναι παράνομη και αδικαιολόγητη. Η βία που στηρίζεται στο δίκιο του λαού, είναι και νόμιμη και αναπόφευκτη ! Αυτή μάλιστα η βία είναι «ο μοναδικός συγγραφέας της ιστορίας» !



7. Στην επανάσταση του 1821 δεν πήραν μέρος μόνο ορθόδοξοι Χριστιανοί και ΄Ελληνες το «γένος». Πήραν μέρος κι οι λεγόμενοι Φιλέλληνες. Αλλά πήραν μέρος στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες και Βλάχοι, Μολδαβοί, Βούλγαροι, Αλβανοί, Σέρβοι, Τσιγγάνοι, Ούγγροι, Πολωνοί και άλλοι. Τι γλώσσα άραγε μιλούσαν οι ναύτες του Μιαούλη ; Μήπως ζητούσαν οι Έλληνες επαναστάτες «ταυτότητα» ή «εξέταση αίματος» για να πάρει κανείς μέρος στην επανάσταση και να γίνει «Κλέφτης» ; Ποιος στρατηγός της επανάστασης ήταν επικεφαλής της εξόδου του Μεσολογγίου και τι εθνικότητας ήταν αυτός ; Ο Ρήγας Φεραίος ζωγράφιζε το χάρτη της Ελλάδας, ή τη «Χάρτα» των Βαλκανίων ; Ο ίδιος ο Ρήγας μιλούσε για «ελεύθερη Ελλάδα» ή μήπως καλούσε Χριστιανούς και Τούρκους κατοίκους όλων των Βαλκανίων σε κοινό αγώνα για το γκρέμισμα της οθωμανικής κυριαρχίας και στη δημιουργία μιας «Βαλκανικής Ομοσπονδίας» ; Η επανάσταση του 1821 δε βοηθά κανένα σοβαρό άνθρωπο να βγάζει «ρατσιστικά» ή «εθνικιστικά» συμπεράσματα. Άλλωστε ο «εθνικισμός» (που συνήθως πάει χέρι χέρι και με την υποτέλεια) όσες φορές έγινε «επίσημη πολιτική» του κράτους, οδήγησε τη χώρα και το λαό σε εθνικές ήττες, καταστροφές, διχασμούς (πόλεμος 1897, Μικρασία, Εμφύλιος, Χούντα, Κύπρος, κλπ). Αντίθετα όσες φορές πήρε το λόγο ο λαός χωρίς να κοιτά «πιστοποιητικά καταγωγής ή αίματος», ο λαός αυτός μεγαλούργησε (1821, Εθνική Αντίσταση 1940-45 κ.λ.π.). «Αντάρτης κλέφτης παλληκάρι πάντα είναι ο ίδιος ο λαός».



8. Καμιά φορά η ζωή δείχνει σα να χάθηκε μια μάχη. Ή και ο πόλεμος. Ακόμα κι όταν αυτό είναι αλήθεια, δε σημαίνει κατ΄ ανάγκην «ιστορική ήττα». Ο Σπάρτακος έχασε την τελευταία μάχη και τον πόλεμο. Αλλά είχε ήδη κερδίσει την ιστορία. Ο Διάκος θυσιάστηκε. Αλλά νίκησε ηθικά. Ο Ρήγας πέθανε για τις ιδέες του. Τίποτε όμως δεν τέλειωσε με το θάνατό του. Αντίθετα μ΄ αυτόν «άρχισε» και νίκησε η επανάσταση. Οι αγώνες πρέπει να είναι διαρκείς και επίμονοι.

9. Ποτέ οι Έλληνες δεν ήταν «όλοι μαζί». Και τότε στο 1821 υπήρχαν οι «προσκυνημένοι», οι «ρεαλιστές» που δεν ήθελαν την επανάσταση, οι «συμβιβαστικοί» που ήθελαν να τα βρούμε με τους Τούρκους. Τις φράσεις : «Πού πολεμοφόδια; Πού όπλα; Πού χρήματα πολυάριθμα ; Πού στρατός πεπαιδευμένος;» δεν τις είπε Τούρκος, αλλά κάποιος «΄Ελληνας» ... ρεαλιστής για να αρνηθεί την επανάσταση. Τη φράση «Κάλλιο οι Τούρκοι κι ο ραγιάς υπόδουλος, παρά λεύτερο έθνος με το λαό να 'χει δικαιώματα» δεν την είπε ούτε Άγγλος, ούτε Ρώσος, αλλά κάποιος «Έλληνας» κοτσαμπάσης, που ήθελε «τάξη και ασφάλεια» απ΄ τον «εχθρό λαό». Αυτός που είπε στον Παπαφλέσσα «Είσαι απατεώνας, άρπαγας, εξωλέστατος!» δεν ήταν Τούρκος, αλλά «Έλληνας». Γι΄ αυτούς όλους τους «Έλληνες» ο Κολοκοτρώνης έλεγε «Φωτιά και τσεκούρι στους προσυνημένους». Σ΄ αυτούς όλους απάντησε ο Παπαφλέσσας ότι : «Η επανάσταση είτε θέτε είτε όχι θα γίνει ! Πάρτε το απόφαση. Αν εσείς γυρεύετε να την εμποδίσετε, εγώ πήρα προσταγή από την Αρχή να ξεσηκώσω το λαό και να την κάνω. Και τότες όποιον βρουν ξαρμάτωτο οι Τούρκοι, ας τον κόψουν...».



Γι αυτούς όλους που σήμερα δηλώνουν υποταγή και προσκυνάνε κι εμείς λέμε σήμερα το ίδιο. Για όλους όσοι υπηρετούν την πολιτική της Τρόϊκας, των Μνημονίων, της Ε.Ε., για όσους απολογούνται για λογαριασμό της δικομματικής κυβέρνησης, για όσους φέρνουν το «νέο σχολείο» κι επιχειρούν να αλλάξουν τα αυτονόητα των εκπαιδευτικών και των γονιών. (μόνιμη και σταθερή εργασία-δημόσιο και δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά)

Δεν μπορούν να τιμούν τους απελευθερωτικούς αγώνες του έθνους όσοι συμμετέχουν στο μακελειό για την υποδούλωση λαών και πρώτα πρώτα του δικού μας.

Όσοι υπηρετούν την υποδούλωση στη νέα τάξη της Τρόϊκας, της Ε.Ε., της πλουτοκρατίας. Καλύτερα να πάνε να κρυφτούν αυτοί, όσο εμείς θα γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου.

- Συνεχίζουμε λοιπόν να τιμούμε μαζί με τους μαθητές μας την 25η Μαρτίου κι όλα τα περήφανα ΟΧΙ του Ελληνικού Λαού. Γιορτάζουμε λέγοντας σήμερα τα δικά μας ΟΧΙ. «Όταν η αδικία γίνεται νόμος, τότε η επανάσταση είναι καθήκον μας».

- Συνεχίζουμε να αντιγράφουμε τα μηνύματα της λαϊκής επανάστασης του 1821. Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε ενάντια στους σύγχρονους καταπιεστές, στους σύγχρονους κατακτητές, αλλά και ενάντια στους διάφορους «φίλους» και τις «ιερές συμμαχίες» τους, τύπου Ε.Ε.

- Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ακράδαντα στις δυνάμεις του λαού μας γιατί η ιστορία μας διδάσκει ότι Η ΜΟΝΗ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΛΑΟΙ. Τίποτα δεν είναι αδύνατο για το λαό ,αρκεί να το θελήσει. Στο τέλος πάντα επιβάλλει το δίκιο του.

ΓΙΑ ΤΟ Δ.Σ


Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2014

«Η πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών» – Εκδήλωση στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης (φωτογραφίες)







Την Τετάρτη 26/2/2014 στο 9ο Δημοτικό Σχολείο Κοζάνης πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με θέμα: «Η πρόληψη της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών» Ένα πολυσύνθετο θέμα με πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.Οι μαθητές της ΣΤ1 τάξης με την καθοδήγηση του δασκάλου τους κ, Βαξεβάνο Θεόδωρο, παρουσίασαν τη θεατρική παράσταση «Ο κήπος με τις 11 γάτες»
Σκοπός της εκδήλωσης ήταν να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία και να αναδείξει, μέσα από την παράσταση, τα βαθιά αίτια που μπορούν να οδηγήσουν τους ανήλικους στη χρήση βλαβερών ουσιών. Επίσης αποσκοπούσε στην ενίσχυση της αυτοεκτίμησής τους καθώς και στη μείωση σημαντικών ψυχοκοινωνικών προβλημάτων όπως για παράδειγμα η ενδοσχολική βία.
Την εκδήλωση παρακολούθησαν ο σχολικός σύμβουλος Κος Ιωάννης Παπαδέλης και η υπεύθυνη σχολικών δραστηριοτήτων Κα Βέλκου Βασιλική.



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΡΑΒΟΥ

Σάββατο, 1 Φεβρουαρίου 2014

ΕΛΛΗΝΕΣ...!



Υπάρχει μέσα μου μια μεγάλη διαμάχη. Από τη μια μεριά ντρέπομαι, λυπάμαι και μελαγχολώ γι’ αυτόν τον τόπο που θα μπορούσε να ήταν παράδεισος και τον έχουμε μετατρέψει εμείς οι ίδιοι σε μαύρη κόλαση, σε εστία μολύνσεως, σε κέντρο διαφθοράς, σε μια χαβούζα. Και από την άλλη χαμογελάω και παίρνω δύναμη όταν σκέφτομαι τους ανθρώπους που ζούνε εδώ, φίλους, γνωστούς, αγνώστους, που αναγκάζονται να υπόκεινται τις επιπτώσεις μιας διοίκησης ξεπουλημένης και ξεδιάντροπης – ενώ οι ίδιοι παλεύουν καθημερινά να ζήσουν και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους μέσα στο όνειρο μιας άλλης χώρας – της Ελλάδας που τους αξίζει γιατί ξέρουν να εργάζονται, να ερωτεύονται, να δημιουργούν, να μοιράζονται, να ονειρεύονται, να απολαμβάνουν, να ζουν σαν αληθινοί άνθρωποι που κοιτάνε ψηλά και, πέρα από το γαλάζιο του ουρανού, διακρίνουν ένα νόημα. Κάτι που δεν το πιάνεις στο τρισδιάστατο αλλά ξέρεις πως επειδή υπάρχει αξίζει να ζήσει κανείς μια ζωή καθαρή και έντιμη και να μεταφέρει στα παιδιά του αξίες και οράματα ωραία και μεγάλα και πολύ φωτεινά.

Υπάρχουν Έλληνες που ξεκινάνε καθημερινά τον αγώνα τους με την βεβαιότητα πως όσο και αν επικρατεί για κάποιες περιόδους η ασχήμια και η μαυρίλα μέσα από αυτήν την «μασονία της μετριότητας» που μας κυβερνά (το έλεγε ο Δημήτρης Χορν αυτό), η ουσία της προσπάθειας βρίσκεται αλλού. Η ουσία της προσπάθειας είναι να τους παρακάμψεις όλους αυτούς και να πορευτείς σαν να μην υπάρχουν. Σαν να ζεις στην Ουτοπία –ή σαν τουρίστας στην κόλαση. Αυτό κάνουν οι άνθρωποι που αγαπώ και εκτιμώ περισσότερο. Δεν δίνουν σημασία. Κλείνουν την τηλεόραση. Βάζουνε μουσική. Διαβάζουν. Κάνουν έρωτα. Αγαπούν τη δουλειά τους και όταν ασχολούνται με αυτήν νοιώθουνε δυνατοί και υγιείς και, πάντα, ερωτευμένοι. Κουνάνε το κεφάλι τους με τα χαράτσια και τους φόρους και τις περικοπές –ακόμα και με τις απολύσεις και την ίδια τους την ανεργία. Λένε «πρέπει ν’ αντέξω, να μην με πάρει από κάτω γιατί αυτό που συμβαίνει τώρα είναι το λάθος, η παράκαμψη, δεν είναι ο δρόμος. Πρέπει να είμαι καλά όταν θα ξαναβγούμε στην κεντρική λεωφόρο».

Πόσο τους αγαπώ αυτούς τους ανθρώπους – και πόσα τους χρωστάω. Είναι αυτοί που το βλέμμα τους διαπερνά με δριμύτητα το μαύρο και με ταχύτητα φωτός πάει και καρφώνεται στον στόχο. Θα μπορούσα να αναφέρω και ονόματα εδώ, σαν παραδείγματα ενδεικτικά αυτού του είδους των Ελλήνων, αλλά δεν θέλω. Γιατί θα γράψω τα ονόματα πέντε-δέκα φίλων και γνωστών και θα παραλείψω τα ονόματα των εκατοντάδων χιλιάδων, ίσως και εκατομμυρίων άλλων που μπορεί να ξημερώνουνε σ’ ένα χωριό έξω από την Κομοτηνή ή σ’ ένα άλλο γύρω απ’ τον Ψηλορείτη – και ανοίγοντας τα μάτια τους νοιώθουν μιαν αγαλλίαση που ανασαίνουνε αυτόν τον αέρα κι’ έξω στην αυλή τους οι εποχές εναλλάσσονται και οι πλανήτες στον ουρανό κινούνται πάντα στην ίδια τροχιά ενώ ξημερώνει και βραδιάζει. Και μόνο που γράφω γι’ αυτούς, ανασαίνω, παίρνω δύναμη, φορτίζω τις μπαταρίες μου και προσπερνώ τις αμέτρητες φρικαλεότητες που διαπράττονται συνεχώς από τους «άλλους» Έλληνες - αυτούς που αρπάζουν ό,τι βρουν μπροστά τους σαν άγρια πεινασμένα τσακάλια.

Τους εχθρούς μου δηλαδή.