ΚΟΜΜΑΤΑ-ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Αλλαγές στις κρατικές χρηματοδοτήσεις των κομμάτων θα υπάρξουν, μετά από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου. Μεγάλος κερδισμένος, όσον αφορά τις μελλοντικές χρηματοδόσεις, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος με βάση τις ψήφους που έλαβε, αναμένεται να δει τα έσοδά του να εκτινάσσονται. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ, θα βάλει στο ταμείο του, πολύ λιγότερα χρήματα σε σχέση με το 2011.

Στη Νέα Δημοκρατία, με βάση τις ψήφου που πήρε, αναμένεται να μειωθεί η κρατική χρηματοδότηση, σε σχέση με το 2011...


Κατά το 2011, η Νέα Δημοκρατία, είχε εισπράξει συνολικά 19.224.778 εκ. ευρώ, με το σύνολο των δαπανών της να φτάνει τα 23.038.506 εκ. ευρώ. Η κρατική χρηματοδότηση του κόμματος έφτασε στα 12.749.671 εκ. ευρώ. Ωστόσο, στα μέσα της επόμενης χρονιάς, θα λάβει περίπου 15 εκ. ευρώ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λαμβάνοντας 1.655.053 ψήφους στις κάλπες, θα είναι το κόμμα που θα δει τα έσοδά του να εκτινάσσονται τις επόμενες χρονιές. Τα χρήματα που θα μπουν στο ταμείο του κόμματος, πρόκειται να φτάσουν τα 14 εκ. ευρώ, όταν το 2011, τα έσοδα άγγιξαν τα τέσσερα εκ. ευρώ.

Το 2011, το ΠΑΣΟΚ, είχε συνολικά έσοδα 18.019.961 εκ. ευρώ και το σύνολο των λειτουργικών δαπανών του κόμματος έφτασε τα 24.338.459 εκ. ευρώ. Η Ιπποκράτους έλαβε κρατική χρηματοδότηση 16.308.997 εκ. ευρώ. Με βάση τις ψήφους που πήρε στην κάλπη των εκλογών της 17ης Ιουνίου, το ΠΑΣΟΚ, θα βάλει το ταμείο του περίπου 7,5 εκ. ευρώ.

Όσον αφορά στα υπόλοιπα κόμματα που μπήκαν στη Βουλή, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες θα βάλουν στο ταμείο τους περίπου τέσσερα εκ. ευρώ, ενώ τα έσοδα της Δημοκρατικής Αριστεράς, θα φτάσουν στα 3,4 εκ. ευρώ. Η Χρυσή Αυγή θα βάλει στο ταμείο της 3,5 εκ. ευρώ, ενώ το ΚΚΕ, θα λάβει περίπου 3,9 εκ. ευρώ.

«Tο μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία»

Tου Χρηστου Γιανναρα Aπό τη σημερινή ημέρα δεν είναι λογικό να περιμένουμε εκπλήξεις. Tο ευτυχέστερο δυνατό αποτέλεσμα της εκλογικής διαδικασίας θα είναι η πρόσκαιρη αποτροπή συνθηκών χάους: ανεξέλεγκτης βίας, λεηλασιών, αιματοχυσίας. H ελληνική κοινωνία έχει βυθιστεί σε παρακμή χωρίς προηγούμενο. Στα τετρακόσια χρόνια κάτω από τον τουρκικό ζυγό οι συνθήκες επιβίωσης των Eλλήνων ήταν ασύγκριτα δυσκολότερες από τις σημερινές, συνήθως εφιαλτικές. Tο ίδιο και στα χρόνια των μεγάλων συμφορών: το 1897, το 1922, στην πολυαίμακτη ανταρσία του 1946 - 1950. Oμως σε όλες αυτές τις δραματικές περιστάσεις, όπως και στις επανειλημμένες πτωχεύσεις του κράτους, στον λιμό που συνόδεψε τη γερμανική κατοχή, στο μαρτύριο της προσφυγιάς που προηγήθηκε και σε κάθε άλλη συλλογική οδύνη, ο Eλληνας δεν έπαυε να βρίσκει στήριγμα ζωής στην ελληνικότητά του. Nα σώζει τη βεβαιότητα ότι αξίζει να είναι Eλληνας, «ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιωτέραν» – το ζούσε. Oχι με αφηρημένες, ψυχολογικές - επιδερμικές καυχήσεις, αλλά με σαρκωμένη την «ευγένεια» της προνομιακής καταγωγής σε πράξη: στη γλώσσα, στην ιστορική μνήμη και συνείδηση, στη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια: θησαύρισμα εμπιστοσύνης. Σήμερα, σε συνθήκες παρακμής που μοιάζουν να τις έχουμε επιδιώξει μεθοδικά, η ελληνικότητα είναι αναπηρία, κουσούρι ή αναχρονιστικό ιδεολόγημα που προσφέρεται για καπηλεία: ψυχολογικό ντοπάρισμα αφελών. Nα είσαι Eλληνας δεν παραπέμπει σε ιδιαιτερότητα πολιτισμού, σε συνέχεια θησαυρισμάτων αρχοντιάς και καλλιέργειας, ούτε δηλώνει ένταξη σε ζωντανό σώμα σχέσεων κοινωνίας, σε «νόημα» της ύπαρξης και της συνύπαρξης. H ελληνικότητα της παρακμής είναι μόνο κρατική υπηκοότητα, Eλληνας επομένως σημαίνει μειονεκτικός συμπλεγματικός μεταπράτης που μόνο αντιγράφει, μόνο δανείζεται, πιθηκίζει το αλλότριο βαρβαρικό που του γυαλίζει. Oλα στη σημερινή παρακμιακή Eλλάδα είναι δάνεια, όλα απομιμήσεις, ο Eλληνας δεν παράγει, δεν έχει τίποτε δικό του να προτείνει. Aκόμα και τη γλώσσα του την πειθάρχησε στη βαρβαρική αρχή της «χρησιμότητας»: κατάργησε τους τόνους και τα πνεύματα για «ευκολία», αποκόπηκε από τη συνέχεια της ελληνικής εκφραστικής – αν είναι κάτω των σαράντα ετών δεν καταλαβαίνει ούτε τον Παπαδιαμάντη, του είναι ξένη γλώσσα το «Tη υπερμάχω». Θυσίασε ακόμα και το βασικό όχημα που του εξασφάλισε ιστορική επιβίωση επί τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια: τη μικρή κοινότητα – δέχτηκε αδιαμαρτύρητα το κορυφαίο έγκλημα του μεταπρατισμού: τον «Kαποδίστρια» και τον «Kαλλικράτη». Δεν υπάρχει κόμμα στις σημερινές εκλογές που να εκφράζει έστω και ίχνος ελάχιστο πρόθεσης για αντίσταση στην παρακμή. Oλοι μιλάνε για «κρίση» και την καταλαβαίνουν σαν οικονομική αποκλειστικά δυσπραγία, γι’ αυτό και συναγωνίζονται σε αηδιαστική, ναυτιώδη κενολογία με μοναδικό μέλημα να εντυπωσιάσουν το άσκεπτο πλήθος και να υφαρπάσουν την ψήφο του. Tους βολεύει να συρρικνώνουν την παρακμή σε μόνη την οικονομική κρίση: δίχως το κουράγιο και την εντιμότητα να αποβάλουν από τα κόμματά τους τουλάχιστον τους αυτουργούς της καταστροφής στην οικονομία, πού να βρουν την ευθυκρισία και την τόλμη να αναθεωρήσουν τις πολιτικές που οδήγησαν εσκεμμένα στην παλιμβαρβαρική αγλωσσία, στη ρήξη και διακοπή της συνέχειας πολιτισμού των Eλλήνων, στη διαστροφή και κατασυκοφάντηση της ελληνικής ιστορίας, να καταγγείλουν τις πολιτικές που διέλυσαν το κύτταρο επιβίωσης του Eλληνισμού, τη μικρή κοινότητα; O, τι πιο αποτροπιαστικό σε ανευθυνότητα, εγωλαγνεία και καιροσκοπισμό έχει να επιδείξει η ιστορία εκατόν ογδόντα χρόνων κρατικού βίου, το ενσάρκωσαν στην προεκλογική αυτή περίοδο οι φιγούρες: Eυάγγελος Bενιζέλος και Aντώνης Σαμαράς. Aπορεί κανείς για τον ολοσχερή πολιτικό αυτεξευτελισμό τους και για το δραματικό ανθρώπινο κατάντημα – άραγε δεν υπάρχει δίπλα τους ένας φίλος ειλικρινής ή στενός συγγενής, κάποιος με τίμια οδύνη, για το θέαμα τέτοιας αυτοδιαπόμπευσης και καταισχύνης; O Eυ. Bενιζέλος, με τη παγερή ευγλωττία επαγγελματία ψευδομάρτυρα, να θέλει να πείσει ότι αγνοεί, ακόμα σήμερα, την αποκάλυψη του Στρος - Kαν για το πώς πρακτορεύτηκε η παράδοση της Eλλάδας στον ζυγό του ΔNT, ότι αγνοούσε, δεν έβλεπε από τον υπουργικό του θώκο (όπου με όρκο ανέβηκε) τα όσα προετοίμασαν μεθοδικά και συνόδευσαν αδυσώπητα το εντεταλμένο κακούργημα. Kαι από την άλλη το θέαμα του A. Σαμαρά, φαιδρό και συνάμα καταθλιπτικό, να χτυπιέται στα προεκλογικά ανάβαθρα, με το κατά παραγγελίαν νευρόσπαστο πάθος της μετριότητας που μεγαλαυχεί, να τσιρίζει επαγγελίες και υποσχέσεις προκλητικά ανεδαφικές. Ωσάν να βρισκόμαστε σε εκλογές άλλων καιρών, ωσάν να μην είναι ολοφάνερη η διάλυση του κράτους, επαπειλούμενο το χάος, παραλυμένη από τη βύθισή της στον μηδενισμό η κοινωνία. Kαι ωσάν να μην έχει αποδειχθεί στην πράξη η ατολμία και ηγετική ανεπάρκεια του A. Σαμαρά. «Oταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές». Tο είπε ο Karl Kraus και το επιβεβαιώνει κάθε κοινωνία σε παρακμή. Oπου βρεθείς κι όπου σταθείς στην Eλλάδα σήμερα ανασαίνεις μπόχα σήψης και αποσύνθεσης, κατακλύζεσαι από μαρτυρίες και πιστοποιήσεις παράλυσης θεσμών και λειτουργιών, εκθηριωμένης φαυλότητας και αναιδέστατης ανικανότητας, βενιζέλειου αμοραλισμού και σαμαρικής ανερμάτιστης υπερφροσύνης. Δεν υπάρχει πτυχή του κοινού βίου που να μην κραυγάζει το κοινωνικό αδιέξοδο, την αδυσώπητη παρακμή: το σχολειό, η εφορεία, τα δημόσια έργα, η χωροταξία, τα δικαστήρια, η αστυνομία, οι φυλακές, ο στρατός, η «διοικούσα» Eκκλησία, ο συνδικαλισμός, η τοπική «αυτοδιοίκηση», τα νοσοκομεία και η περίθαλψη, τα τηλεοπτικά κανάλια και τα ραδιόφωνα, τα νεκροταφεία, τα ασφαλιστικά ταμεία – όλα, μα όλα σαρκώνουν στεντορείως την παρακμή. Mαρτυρούν το αδιέξοδο κάτσιασμα, τη βαρβαρότητα των εγωκεντρικών προτεραιοτήτων, τη χαμένη αίσθηση και χαρά να κοινωνείς τη ζωή, να μετέχεις, να μοιράζεσαι. Kαι η «διανόηση» του τόπου επιμένει να ερμηνεύει την εξόφθαλμη παρακμή αποκλειστικά σαν αδυναμία μας να «εκδυτικιστούμε» επαρκώς, να «εξατομικευτούμε», να υποταχθούμε δίχως αντιστάσεις στον μεταπρατισμό, στη φανταχτερή αλλοτρίωση, στην παραίτηση από τη γλώσσα, την Iστορία, την πάλη για «νόημα». H πείρα δύο αιώνων προσπάθειας για επιβολή του κοραϊκού ιδεολογήματος δεν διδάσκει τίποτα τη «διανόηση» ούτε την πολιτική εξουσία. Tο ψυχορράγημα ενός λαού με τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια ιστορία θα διαρκέσει ακόμα πολύ. «Πάρτε μαζί σας νερό, το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία».

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛOY

Οι πολιτικές επιλογές που ακολούθησαν τα δύο μεγάλα κόμματα όλα αυτά τα χρόνια, δανειζόμενα ασύστολα υπέρογκα κονδύλια, βύθισαν τη χώρα στα χρέη.Τα χρήματα αυτά, αντί να διοχετευθούν στην οικονομική ανύψωση της χώρας,προς όφελος της ανάπτυξης, της παραγωγικότητας και της καινοτομίας,αναλίσκονταν αποκλειστικά σε πελατειακές σχέσεις, σε μίζες και σκάνδαλα.

Αποτέλεσμα αυτών ήταν ο παράνομος πλουτισμός μιας διαπλεκόμενης πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, ντόπιας και ξένης. Έτσι η χώρα παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων ,παραδίδοντας με μια μόνο υπογραφή την Εθνική μας Κυριαρχία και ολόκληρη τη δημόσια περιουσία μας.

Τούτη την ώρα, εξαιτίας των αδίστακτων επιλογών της κυβέρνησης-Τρόικας-πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, ξένου και ντόπιου, η χώρα βυθίζεται συνεχώς στην άβυσσο και στον εθνικό ξεπεσμό.Το νέο πρόγραμμα κατεδάφισης εντάσσεται σ'ένα νέο,αποικιοκρατικού τύπου,Μνημόνιο, που επιβάλλεται στη δοτή ελληνική κυβέρνηση σαν όρος προκειμένου η Τρόικα να χορηγήσει πρόσθετη χρηματοδότηση (αφού το πρώτο Μνημόνιο απέτυχε πανηγυρικά σε όλους τους τομείς).

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα, όλοι οι πραγματικά προοδευτικοί πολίτες, οι ελεύθερες δυνάμεις αυτού του τόπου καθώς και ο πνευματικός κόσμος της χώρας, να κηρύξουν παλλαϊκό ξεσηκωμό και ενάντια στους αδίστακτους τραπεζίτες, καθώς και στους ποικιλώνυμους εγχώριους συνεργάτες τους.

Η τύχη του αύριο αυτής της χώρας βρίσκεται στα χέρια των νέων – νέων που, δυστυχώς πολλοί απ' αυτούς ως τώρα, παραμένουν αλυσοδεμένοι με τα δεσμά της αδράνειας, της απάθειας, του ατομικισμού. Φανταστείτε αυτούς τους νέους με καρδιές πυρπολημένες από ζέση για ελευθερία και φορείς μιας παιδείας που συνοψίζεται στη ρήση του Αισχύλου: «Θάρσει! Λέγων τ' αληθές ου σφαλεί ποτέ». Αυτοί οι νέοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν μια «δύναμη της φύσης» ενάντια σε ό,τι σαθρό, σάπιο και ετοιμόρροπο τους περιβάλλει.

Τα δύο μεγάλα κόμματα, "ιερά τέρατα"-προστάτες αυτής της πολύπαθης ουτοπίας της δημοκρατίας και της ελευθερίας που διακαώς ευαγγελίζονται, έριξαν τις μάσκες αποκαλύπτοντας το πραγματικό τους πρόσωπο της δικτατορίας του ευρώ .Απεμπολώντας κάθε ψήγμα εθνικής αξιοπρέπειας, αναδείχτηκαν καταφανώς θιασώτες της μυστικής διπλωματίας, της αναξιοπιστίας των πολιτικών τους θέσεων και υπηρέτες των μεγάλων αφεντικών τους.

Είναι προφανές ότι η άρχουσα τάξη και οι εγχώριοι παρατρεχάμενοί της δεν αρκούνται απλώς στο να μας επιβάλουν την πραγματικότητά τους, αλλά αποσκοπούν στο να γαλουχήσουν και να «επανεκπαιδεύσουν» (όπως έλεγαν παλαιότερα, σκοτεινά καθεστώτα) τις επόμενες γενιές με αυτή τη διαστρεβλωμένη πραγματικότητά τους, ώστε η κυριαρχία τους να εδραιωθεί σε συμπαγείς βάσεις.

Έτσι, λοιπόν, εδώ εκποιείται η χώρα. Υποθηκεύεται η χώρα. Και αν λάβουμε υπ' όψιν μας ότι τον κίνδυνο να πάει η Ελλάδα σε μια ανεξέλεγκτη πτώχευση με αυτά τα οποία ακολουθουν οι αντιεθνικες πολιτικες της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, καταλαβαίνετε τι θα προκύψει.

ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΕΤΟΙΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ

Αβίαστα προκύπτουν συμπεράσματα από αυτή τη δανειακή σύμβαση ότι εδώ η Ελλάδα δένεται χειροπόδαρα, μετατρέπεται σε αποικία και μπανανία, γίνεται μια χώρα η οποία δεν έχει ίχνος αυτοτέλειας και κυριαρχίας, είναι παραδομένη και αυτή η παράδοση μόνο σε ήττα στρατιωτική γίνεται, μόνο αν έχει ηττηθεί η χώρα στρατιωτικά. Σε ειρηνική περίοδο να προχωρήσει μια Κυβέρνηση εθελοντικά σε τέτοια εκχώρηση, ξεπούλημα κυριολεκτικά εθνικής κυριαρχίας και εθνικού μέλλοντος δεν έχει ξανασυμβεί. Εγώ τουλάχιστον δεν ξέρω τέτοιο ιστορικό προηγούμενο».

Αυτή την ώρα η Αριστερά μπορεί να ξαναγειωθεί με τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, να αντιπροσωπεύσει υπαρκτές μεγάλες κοινωνικές δυνάμεις και να ξαναεκφράσει γνήσιες, επίκαιρες, πιεστικές και υπερεπείγουσες κοινωνικές ανάγκες στην προοπτική της εθνικής αναγέννησης και της προοδευτικής και σοσιαλιστικής απελευθέρωσης

Είναι πλέον απαραίτητο όσο ποτέ για την ίδια την επιβίωση των εργαζομένων να ενισχυθούν οι αγώνες του λαού και να τιμωρηθούν στις εκλογές οι πολιτικές δυνάμεις Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ, που προωθούν τις μνημονιακές βαθύτατα ταξικές πολιτικές της κατεδάφισης των μισθών και των εργασιακών σχέσεων

Ηρθε η ώρα της εξέγερσης στην κάλπη, που θα οδηγήσει σε πολιτικό λιντσάρισμα του μνημονιακού πολιτικού κόσμου (Ν.Δ και ΠΑΣΟΚ) ωστε να γινει το πρωτο βημα για να λύσει το θέμα της διακυβέρνησης προς όφελος του λαού.

* Ο Θεόδωρος Σταυρόπουλος διδάσκει Μαθηματική Ανάλυση στο Μαθηματικό και Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΕ ΚΑΙ 44ΧΡΟΝΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΟΝΤΑΣ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΜΕ ΙΔΙΟΧΕΙΡΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ, ΚΑΤΗΓΓΕΙΛΕ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΞΑΘΛΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΛΗΣΤΕΥΕΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ!

Σοκ προκαλεί η είδηση νέας πολιτικής αυτοκτονίας, ενός 44χρονου δασκάλου που έφυγε, θέτοντας τέλος στη ζωή του, χθες Σάββατο 21 Απρίλη το απόγευμα, σε ένδειξη πολιτικής διαμαρτυρίας.

Πρόκειται για τον δάσκαλο, Σάββα Μετοικίδη, ο οποίος ζούσε και δίδασκε στην Αθήνα και βρέθηκε στην ιδιαίτερη πατρίδα του για τις ημέρες του Πάσχα. Ο αυτόχειρας απαγχονίστηκε λίγο μετά τις 5 το απόγευμα σε αποθήκη της πατρικής κατοικίας του στη Σταυρούπολη.

Άφησε ιδιόχειρο, πολυσέλιδο σημείωμα, στο οποίο εξηγεί ότι οι λόγοι της αυτοκτονίας του είναι ξεκάθαρα πολιτικοί και ότι διαμαρτύρεται για το μνημόνιο και την οικονομική κατάσταση της χώρας.

Aποτελεί ένα μανιφέστο ενάντια στην μνημόνιο και τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία.Είναι η δεύτερη αυτοκτονία πολίτη, μετά από αυτή του 77χρονου συνταξιούχου φαρμακοποιού Δημ. Χριστούλα, που έχει ξεκάθαρο χαρακτήρα πολιτικής διαμαρτυρίας για την κατάσταση στη χώρα και την οικονομική κρίση και συμβαίνει δύο εβδομάδες πριν τις κρίσιμες εθνικές εκλογές.

Ο Σάββας με το προσωνύμιο «καπετάν-Νέστος» άφησε το στίγμα του στις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη του 2008. Όπως μαρτυρά το σχετικό βίντεο, σε περιστατικό που σημειώθηκε όταν κυκλώθηκε από ΜΑΤ σε πολυκατοικία της οδού Ασκληπιού φωνάζει προς την Αστυνομία: «πόσους σας είπαν να πιάσετε σήμερα... εγώ είμαι δάσκαλος... θάρθω εγώ... σας φτάνουν δέκα;»

Ο Σάββας Μετοικίδης ήταν μάχιμος, αγωνιστής και συνδικαλιζόταν στο χώρο των εκπαιδευτικών.



Οι συνάδελφοι του εξέδωσαν αμέσως την ακόλουθη ανακοίνωση:

Εκπαιδευτική Παρέμβαση Α΄ Συλλόγου Αθηνών Εκπαιδευτικών Π.Ε.

Για το Σάββα...

Ένας ακριβός μας σύντροφος, συνάδελφος και φίλος, ο Σάββας Μετοικίδης, έθεσε τέλος στη ζωή του, σήμερα, Σάββατο 21 Απριλίου. Ο αγαπημένος μας Σάββας, από νέο παιδί πάντα ήταν μπροστά στους αγώνες και στις απεργίες, πάντα φιλότιμος, ευαίσθητος και αλτρουιστής, πάντα κοντά στους συντρόφους του, δίπλα στους συναδέλφους του, κοντά σε κάθε παιδί του σχολείου του.

Είχαμε την τιμή να τον γνωρίσουμε και να συμπορευτούμε μαζί του τα τελευταία εννιά χρόνια. Μέλος του Δ.Σ. του Συλλόγου μας, πρωταγωνιστής στην απεργία του 2006, μάχιμος δάσκαλος και άνθρωπος. Δεν του άρεσαν τα μεγάλα λόγια του Σάββα, ήταν άνθρωπος της πράξης. Μέσα από τα κείμενά του στον Αντίλογο, μέσα από το γέλιο που μας χάρισε με τη συμμετοχή του στη θεατρική ομάδα του Συλλόγου, τα μαθήματα ελληνικής γλώσσας που με δική του – και άλλων συναδέλφων – προσωπική εργασία και αφοσίωση πρόσφερε για πέντε χρόνια σε μετανάστες, την καθημερινή παρουσία του στους αγώνες και το κίνημα.

Οι σύντροφοι και συντρόφισσες του Σάββα από την Εκπαιδευτική Παρέμβαση αποχαιρετάμε τον ακριβό μας σύντροφο και υποσχόμαστε να βαδίσουμε στους ίδιους δρόμους που περπατούσαμε μαζί του τόσα χρόνια, στις διαδηλώσεις και τους αγώνες για ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο αύριο.

Πιο μόνοι. Πιο αποφασισμένοι...

ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

Κυριακή 22 Απριλίου 2012

ΔΕΙΤΕ ΟΣΑ ΔΕ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΠΟ ΤΑ Μ.Μ.ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ

Η φτωχότερη ήπειρος διαθέτει το 98% της παγκόσμιας παραγωγής διαμαντιών,το 77% της παγκόσμιας παραγωγής χρυσού, τεράστια αποθέματα πετρελαίου ,νερού κτλ.
Παρόλα αυτά το σύνολο του πληθυσμού ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας με ένα ευρώ μεροκάματο.
Για αυτήν την άθλια κατάσταση φρόντισε επιμελώς ΄΄Η Αγία Τριάδα΄΄ της καταστροφής Ε.Ε, Β.Α και Ιαπωνία.Βέβαια τα σχέδιά τους δεν προβλέπουν μόνο την ενίσχυση του χάσματος μεταξύ χωρών αλλά και ανάμεσα πλουσίων και φτωχών σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης ως ένθερμοι υποστηρικτές της βάρβαρης και αδυσώπητης παγκοσμιοποίησης.Με λίγα λόγια τα υποχθόνια σχέδια στοχεύουν στην εξαθλίωση και εκμετάλλευση όχι μόνο των ανθρώπων αλλά και κάθε πλούτο πάνω στον πλανήτη με μοναδικό σκοπό την αύξηση των υπερκερδών τους.
Δείτε και ακούστε προσεκτικά το βίντεο για να διαπιστώσετε και μόνοι σας το ζοφερό μέλλον που ετοιμάζουν για την ανθρωπότητα.Επίσης πιστεύω να αντιληφθείτε ότι στην προσπάθεια του πολιτισμένου ανθρώπου να μορφωθεί παραμορφώθηκε και στην προσπάθειά του να πετύχει τον εξανθρωπισμό πέτυχε τον εξανδραποδισμό.

Η ΕΠΙΣΡΟΦΗ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ ΕΠΕΙΓΕΙ

ΔΥΟ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΑ ΠΕΙΡΑΜΑΤΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Του ΣΠΥΡΟΥ ΜΑΡΚΕΤΟΥ, επίκουρου καθηγητή της Ιστορίας των Ιδεών, Σχολή Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ

Όσοι υποστηρίζουν σήμερα το ευρώ συνήθως αγνοούν ότι δεν είναι η πρώτη φορά που δέθηκε η Ελλάδα σε μια νομισματική ένωση. Δύο προηγούμενα τέτοια πειράματα, το πρώτο στα τέλη του 19ου αιώνα και το δεύτερο στο Μεσοπόλεμο, είχαν οικτρή κατάληξη. Το τρίτο και χειρότερο, όπως αποδεικνύεται, είναι το ευρώ.

Για να κρατήσει σταθερό το νόμισμα, όπως απαιτούσε η φιλελεύθερη ορθοδοξία της εποχής, η Αθήνα είχε προσχωρήσει από το 1868 στη Λατινική Ένωση, μια συμφωνία της Γαλλίας, της Ιταλίας, του Βελγίου και της Ελβετίας –και άλλων χωρών αργότερα– να διατηρούν νομίσματα σταθερής ισοτιμίας και συνδεδεμένα με τον χρυσό. Διευκολύνθηκε έτσι ένας κύκλος δανεισμού, που χρηματοδότησε έργα υποδομής, τα οποία, ωστόσο, ελάχιστα ωφέλησαν τους φτωχότερους.

Παρά το «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Τρικούπη, το 1896 η εύπορη αστική Ελλάδα ζούσε σε κλίμα ευφορίας, που κορυφώθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας. Όταν, όμως, έχασε τον Πόλεμο του 1897, η χώρα υποχρεώθηκε να πληρώσει βαρύτατες πολεμικές αποζημιώσεις, που καλύφθηκαν με νέο δανεισμό. H υποταγή στις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» έκανε τον ιστορικό Γιώργο Λεονταρίτη να τη χαρακτηρίσει «τυπικά μόνον ανεξάρτητη χώρα». Συνάμα οι ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τής επέβαλαν το Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο (ΔΟΕ).

Ο ΔΟΕ έλεγχε πόρους και δαπάνες του κράτους και ουσιαστικά ρύθμιζε την οικονομική πολιτική. Εφαρμόζοντας έναν ακραίο αποπληθωρισμό κι εξαφανίζοντας τη ρευστότητα, όπως κάνει σήμερα η ΕΚΤ, στραγγάλιζε την παραγωγή. Διοχέτευε τα δημόσια έσοδα στους δανειστές, αδιαφορώντας για την εξαθλίωση του λαού και την οικονομική παράλυση που προκαλούσε. Για παράδειγμα, ο προϋπολογισμός του 1907 πρόβλεπε 32,5 εκατ. δραχμές για την εξυπηρέτηση του χρέους, αλλά μόνον 300.000 για αρδευτικά και αποξηραντικά έργα, μολονότι η ελονοσία ήταν συχνότερη απ' ό,τι στην Ινδία ή την Αφρική, και κάθε χρόνο σάρωναν τη χώρα οι πλημμύρες.

Η ύπαιθρος, που μαστιζόταν επίσης από την τοκογλυφία, ερήμωσε από ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης• ως σήμερα δεν συνήλθε. Τα χωράφια έμεναν χέρσα, οι μικροϊδιοκτήτες καταστρέφονταν, ενώ ο πλούτος συγκεντρωνόταν σε ολοένα λιγότερα χέρια. Οχτώ χρόνια πολεμικών καταστροφών έκαναν τελικά το 1919 τη δραχμή να υποτιμηθεί. Αλλά οι δανειστές συνέχισαν γενικά να εισπράττουν τα τοκοχρεολύσια στην ώρα τους.

Η χώρα αντιμετώπισε τις συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής με μια σημαντική αναδιανομή πλούτου προς τα κάτω, μέσω της αγροτικής μεταρρύθμισης. Εξακολούθησε, ωστόσο, να δανείζεται και να δαπανά περί το ένα τρίτο των τακτικών εσόδων του προϋπολογισμού για να εξυπηρετεί το χρέος. Επέστρεψε στον κανόνα χρυσού το 1928, πάλι σύμφωνα με τη φιλελεύθερη οικονομική ορθοδοξία και υπό τη φωτισμένη εποπτεία της Κοινωνίας των Εθνών και του ΔΟΕ. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος στήριξε την αναπτυξιακή του πολιτική στους χαμηλούς μισθούς και τον ξένο δανεισμό, και όταν ο τελευταίος στέρεψε, μετά το Κραχ του 1929, περιέκοψε τις κοινωνικές και αναπτυξιακές δαπάνες, αλλά συνέχισε να πληρώνει κανονικά το χρέος σε χρυσό. Οι κεφαλαιούχοι και πάλι πλούτιζαν, ενώ οι απροστάτευτοι εργαζόμενοι θερίζονταν από την πείνα και αρρώστιες όπως η φυματίωση και ο τύφος.

Όταν το χρυσάφι τελείωσε, ο Βενιζέλος κήρυξε επιλεκτική στάση πληρωμών στους δανειστές, το 1932, και υποτίμησε τη δραχμή, αλλά ήταν αργά. Στο μεταξύ είχε καταστρέψει το Κόμμα των Φιλελευθέρων και τον κοινοβουλευτισμό και είχε ρίξει τη χώρα στα νύχια της άκρας Δεξιάς. Μόλις εγκαταλείφθηκε ο κανόνας χρυσού και παρ' όλες τις οιμωγές των λεγόμενων ειδικών, η οικονομία ανέκαμψε γοργά.

Τότε, όπως και σήμερα, η πρόσδεση της χώρας σ' ένα νομισματικό σύστημα που ελέγχεται από μεγάλους κεφαλαιούχους την οδήγησε στην εξαθλίωση. Δεν διδάσκονται, λοιπόν, ποτέ από την Ιστορία οι οικονομολόγοι και οι πολιτικοί; Ίσως δεν είναι άτομα με ιδιαίτερες μαθησιακές δυσκολίες, απλώς υπηρετούν πολύ στενά συμφέροντα, συμφέροντα ισχυρών. Έτσι δεν βλέπουν αυτό που σήμερα ο άλλος κόσμος βλέπει κι εμείς από καιρό φωνάζαμε, ότι το ευρώ απέτυχε και αποδείχτηκε καταστροφικό. Θα μας πλούτιζε• μας χρεοκόπησε. Οι ίδιοι άνθρωποι που ζήτησαν από τον ελληνικό λαό κάθε λογής θυσίες για να το αποκτήσουμε τώρα ερειπώνουν τη χώρα στο όνομά του. Η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα επείγει όχι επειδή δήθεν είμαστε εθνικιστές, αλλά για ν' ανακτήσουμε τον έλεγχο της νομισματικής πολιτικής, χωρίς τον οποίο η οικονομία μας δεν θ' ανακάμψει. Είναι θέμα Δημοκρατίας, είναι θέμα δικαιοσύνης, είναι θέμα επιβίωσης. Είναι θέμα εθνικό, με την ουσιαστικότερη έννοια του όρου.

Η ΑΒΕΒΑΙΗ ΝΕΟΤΗΤΑ

Πριν από μέρες έβλεπα τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Μία απ' τις ειδήσεις αυτές έλεγε ότι γονείς άνεργοι και χωρίς άλλο εισόδημα δεν ήταν σε θέση να δώσουν φαγητό στα μικρά παιδιά τους και αναζητούσαν ιδρύματα να τα αποθέσουν για λίγο φαγητό! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγριότητα.



Εκλεισα την τηλεόραση και έφερα στη μνήμη μου τα δικά μου παιδικά χρόνια στην Κατοχή, όταν άπειρες φορές, παιδάκι πέντε και έξι χρόνων, είχα κοιμηθεί νηστικός. Και θυμάμαι πώς ζούσα και τι έτρωγα τότε: λαχανίδες νερόβραστες, καμιά παστή σαρδέλα, καμιά ρέγγα - το μόνο που μας έσωσε ήταν το λάδι.



Οι άνθρωποι της γενιάς μου, που έζησαν Κατοχή και Εμφύλιο, μικρά και μεγάλα παιδιά, τα ξέρουν αυτά, τα έζησαν. Σήμερα όμως, στην εποχή και στην κοινωνία όπου ζούμε, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι υπάρχουν μικρά παιδιά που δεν έχουν να φάνε;



Στην Κατοχή πέθαιναν τα παιδιά ομαδικά - τα θυμάμαι πολύ καλά. Θυμάμαι πολύ καλά και τις ιταλογερμανικές περιπολίες που για να ασκούνται στη σκοποβολή και για να διασκεδάζουν την ανία και τη μωρία τους, σημάδευαν και σκότωναν τις κότες που έβοσκαν στη γειτονιά μου. Δεν τις σκότωναν μόνο, τις έπαιρναν κιόλας. Ξέρετε πόσο φαγητό και πόσα αυγά στερούσαν από τα παιδιά, που τόσο τα χρειάζονταν;



Ασφαλώς, αυτή η νέα κατάσταση (οι άνεργοι γονείς που δεν μπορούν να βρουν φαγητό για τα παιδιά τους), οφείλεται στην πολύπλευρη και πολύ βαθιά κρίση όπου βρίσκεται η κοινωνία μας. Είμαι όμως βέβαιος ότι αυτή η κοινωνία, η εξουθενωμένη και πεινασμένη - όχι η άλλη που δεν πείνασε και που κλέβει τους υπόλοιπους - δεν θα αφήσει τα παιδάκια χωρίς φαγητό.



Πιστεύω σ' αυτήν την κοινωνία, πιστεύω στους νέους που μια ζωή ζητούν να εργαστούν! Δεν θα μείνουν οι τόσοι και τόσοι απόφοιτοι πανεπιστημίων να γυρνάνε και να ζητιανεύουν δουλειά, οποιαδήποτε δουλειά, για 500 ευρώ. Δεν θα μείνουν όλοι αυτοί με σταυρωμένα τα χέρια. Θα δουν καθαρά ότι πρέπει να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, ότι δεν μπορούν να επαφίενται στους λογής πολιτικούς, από την Ελλάδα και την Ευρώπη.


Ετσι είναι που η δική μου ελπίδα έχει περιοριστεί σ' αυτό το αγνό και ακέραιο κομμάτι της κοινωνίας που, εκτός από την ατομική άθλια κατάσταση, αγωνιούν στην ακόμη πιο άθλια κατάσταση της ίδιας της κοινωνίας, της ίδιας της χώρας. Έχει περιοριστεί σ' αυτό το κομμάτι των νέων ανθρώπων που βλέπω να διατηρούν μια λεβεντιά, μια περήφανη αξιοπρέπεια. Μας χρειάζεται το νέο, το ανατρεπτικά νέο. Οχι αυτό που λένε πολλοί, μια νέα μεταπολίτευση - στη μεταπολίτευση οι προδικτατορικοί πολιτικοί δεν μας κυβέρνησαν;



Οταν λέω νέο, εννοώ εντελώς νέο, και σε ανθρώπους και σε σκέψεις - κάτι εν πάση περιπτώσει που θα σαρώσει προηγούμενες σκέψεις και συμπεριφορές, πολιτικές δηλαδή που θα σαρώσουν και τις ηγεσίες οι οποίες τρέφονται και αναπαράγονται απ' αυτές τις παλιές συμπεριφορές. Μα, θα σκεφτούν ίσως πολλοί, έχει κάτι προηγούμενο στην ιστορία αυτό που ζητάς;



Εχει! Και, για να μην πάω παλιότερα, θα πω μόνον ότι το 1940 όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος, σε καθεστώς βασιλομεταξικής δικτατορίας, ένας πρωτόγνωρος λαϊκός ξεσηκωμός παρατηρήθηκε. Αυτός ο «λαός» πήρε τον πόλεμο στα χέρια του, αυτός ο ίδιος είναι που έκανε το μεγαλείο της Εθνικής Αντίστασης.


Αυτόν τον αυθόρμητο ξεσηκωμό μπορούμε να τον περιμένουμε, ο οποίος θα οργανωθεί για να ξεπεταχτούν νέοι πολιτικοί και νέες πολιτικές. Τέτοιοι και τέτοιες που δεν θα επιτρέπουν στα παιδάκια να πεινάνε!



Αυτά που λέω δεν ανακαλούν παλαιότερες, δήθεν κομμουνιστικές πραγματικότητες, που δεν ήταν άλλο από έναν στυγνό κρατικό, γραφειοκρατικό καπιταλισμό. Ούτε ονειρεύομαι. Περιγράφω μόνον πραγματικότητες και ανάγκες. Η μεγάλη ανάγκη είναι το καινούργιο. Και για να το καταλάβουμε καλύτερα, ας σκεφτούμε τι μπορεί να προκύψει από τις επόμενες εκλογές. Αν μπορεί να μην προκύψει επανάληψη των ίδιων σαπισμένων καταστάσεων!



* Ο Βασίλης Κρεμμυδάς είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.