Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Είναι πραγματικά πολλοί εκείνοι που έγραψαν για το δημοκρατικό πολίτευμα της εποχής του Περικλή, αλλά εκείνος που πραγματικά υπήρξε ένας εραστής της δημοκρατίας και θαυμαστής της προσωπικότητας του Περικλή, είναι ο Θουκυδίδης. Ο Επιτάφιός του, είναι φαινομενικά αφιερωμένος στους νεκρούς του πρώτου έτους του Πελοποννησιακού πολέμου, στην πραγματικότητα όμως είναι ένας ύμνος στη δημοκρατία της Αθήνας. Ο ίδιος βέβαια ο ιστορικός, σκιαγραφώντας το πορτρέτο του Περικλή, λέει ότι δημοκρατία λεγόταν βέβαια το πολίτευμα, αλλά στην πραγματικότητα ήταν η εξουσία του πρώτου άντρα της πόλης, του Περικλή. Εκείνου που αγαπούσε πολύ την Αθήνα και που φρόντιζε να την οδηγεί πάντα στο σωστό δρόμο, ακόμη κι αν χρειαζόταν για αυτό να πει στους συμπολίτες του πράγματα που δεν τους άρεσαν και που δεν ήθελαν να ακούσουν. Γιατί τον Περικλή δεν τον ενδιέφερε να κολακεύει το πλήθος, αλλά να υπηρετήσει όσο πιο σωστά μπορούσε την πατρίδα του. Ήταν πραγματικά ένας χαρισματικός ηγέτης, που ήξερε το σωστό και μπορούσε να πείσει το λαό της Αθήνας για αυτό.

Όλοι οι πολίτες ήταν ίσοι απέναντι στους νόμους. Όλοι είχαν τα ίδια δικαιώματα, αλλά και όλοι είχαν την ύψιστη υποχρέωση να τιμούν και να σέβονται τους νόμους. Γιατί μέλημα του νόμου είναι η διασφάλιση του κοινού συμφέροντος. Οι νόμοι είναι δίκαιοι και οι πολίτες τηρούν αυτούς τους νόμους, όχι από το φόβο της ποινής, αλλά από σεβασμό και απέναντι σε αυτούς που κάθε φορά βρίσκονται στην εξουσία και απέναντι στους νόμους και κυρίως, όπως λέει ο Θουκυδίδης, απέναντι σε εκείνους τους νόμους που έχουν θεσπιστεί για την προστασία των αδικημένων. Πρώτος υπηρέτης των νόμων οφείλει να είναι ο κυβερνήτης της πόλης.

Ο Αριστοτέλης, στα Πολιτικά του, αναφερόμενος στα είδη της δημοκρατίας, λέει ότι υπάρχει μια μορφή δημοκρατίας, στην οποία υπέρτατη αρχή είναι ο νόμος, ενώ σε άλλο είδος, υπέρτατη αρχή είναι ο λαός. Σχετικά με αυτό το δεύτερο είδος αναφέρει: «είναι η περίπτωση κατά την οποία τα ψηφίσματα έχουν μεγαλύτερη ισχύ από το νόμο αυτό συμβαίνει στην πόλη όταν υπάρχουν και δρουν δημαγωγοί. Στις δημοκρατικές πόλεις που κυβερνιούνται κατά το νόμο, δεν κάνει ποτέ την εμφάνισή του ο δημαγωγός, αλλά είναι οι άριστοι πολίτες που έχουν την πρωτοκαθεδρία. Οι δημαγωγοί κάνουν την εμφάνισή τους εκεί όπου οι νόμοι δεν αποτελούν την υπέρτατη αρχή».

Άλλη βασική αρχή του δημοκρατικού πολιτεύματος είναι η ελευθερία λόγου. Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν για τα δηλώσουν αυτή την έννοια τις λέξεις ισηγορία και παρρησία. Ο Ισοκράτης στο λόγο του «Περί Ειρήνης», που είναι γραμμένος σε μια εποχή που το δημοκρατικό πολίτευμα μαστίζεται από τους δημαγωγούς και βρίσκεται στην παρακμή του, κατηγορεί τους Αθηναίους γιατί έχουν μεν ισηγορία αλλά δεν υπάρχει παρρησία. Ισηγορία είναι το δικαίωμα που έχουν όλοι οι πολίτες να αγορεύσουν, να μιλήσουν στην Εκκλησία του Δήμου. Η παρρησία όμως είναι κάτι παραπάνω από την ισηγορία. Παρρησία είναι το δικαίωμα του πολίτη να μπορεί όχι απλώς να έχει το λόγο, αλλά να εκφράσει τη γνώμη του ελεύθερα, ακόμη και αν αυτή δεν είναι σύμφωνη με τη γνώμη των άλλων. Γιατί δεν έχει πραγματικά κανένα νόημα να πει κανείς τη γνώμη του, αν δεν μπορεί να εκφράσει ελεύθερα αυτό που πραγματικά πιστεύει χωρίς να αποδοκιμάζεται από τους άλλους για αυτό. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει μια ευρύτητα πνεύματος τέτοια, που να μπορεί να δεχτεί το διαφορετικό, το αντίθετο.

Αν η Αθήνα κατάφερε να φτάσει σε τέτοιο σημείο ακμής την εποχή του Περικλή ήταν γιατί η σχέση πόλης-πολίτη ήταν αλληλένδετες. Ένας υπεύθυνος και σωστά διαμορφωμένος πολίτης τοποθετεί το καλό του συνόλου πάνω από το δικό του συμφέρον, επειδή καταλαβαίνει ότι αν το σύνολο δεν ευημερεί, μακροπρόθεσμα ούτε ο ίδιος θα ευημερεί. Και πάνω από όλα καταλαβαίνει ότι η δική του συμβολή είναι σημαντικότατη. Η δημοκρατία χρειάζεται υπεύθυνους πολίτες. Πολίτες που να αναλαμβάνουν το μερίδιο της ευθύνης τους για όσα γίνονται. Πολίτες με ευρύτητα πνεύματος, απαλλαγμένους από φανατισμό, που ξέρουν να σέβονται την προσωπικότητα του διπλανού τους και να του αναγνωρίζουν το δικαίωμα να είναι διαφορετικός από αυτούς. Και από την άλλη μεριά, η πολιτεία οφείλει να σέβεται τους πολίτες της και να φροντίζει για το καλό όλων. Να δίνει σε όλους χωρίς διάκριση το δικαίωμα να μορφωθούν και να αναπτυχθούν ως προσωπικότητες. Να παρέχει ευκαιρίες για όλους και να στηρίζεται στην αξιοκρατία. Καθένας έχει μια θέση, ανεξάρτητα από το ποια είναι αυτή, στην οποία μπορεί να αποδώσει καλύτερα και να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Όλοι οι πολίτες έχουν δικαίωμα να αναλάβουν αξιώματα, χωρίς να παίζει ρόλο η κοινωνική τους καταγωγή ή η οικονομική τους κατάσταση. Αυτή η αρχή βέβαια συνδέεται πολύ στενά με την αρχή της αξιοκρατίας. Ο καθένας πολίτης έχει τη θέση εκείνη που του αρμόζει μέσα σε μια δημοκρατική πολιτεία. 

ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

Η ευρωπαϊκή οδηγία 2004/18 καθορίζει με σαφήνεια τη συλλογή των αποβλήτων ως έναν από εκείνους τους τομείς όπου το Δημόσιο μπορεί να παραχωρήσει σε  ιδιώτες εργολάβους. Η οδηγία έγινε νόμος του κράτους με τροπολογία που κατατέθηκε στις 13 του Μάη 2011 στο νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών για την «Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση». Η τροπολογία δίνει το «δικαίωμα» στους δήμους «να αναθέτουν σε ιδιώτες με την υπογραφή συμβάσεων παροχής υπηρεσιών, το έργο της συλλογής και μεταφοράς στερεών αποβλήτων και ανακυκλώσιμων υλικών, της καθαριότητας κοινοχρήστων χώρων και δημοτικών κτιρίων»
Οι ιδιωτικές εταιρείες ισχυρίζονται μάλιστα ότι  λόγω μικρότερων αμοιβών θα καθαρίζουν τις πόλεις με αισθητά μικρότερο κόστος…
Σωστό. Με την «εκ περιτροπής εργασία» με μισθούς πείνας και με ενοικιαζόμενους , πλαστικοποιημένων και απασχολήσιμων ανθρώπων και την επιδότηση με δημόσιο χρήμα που προβλέπει 400 εκατ. ευρώ, ο κάθε πατριώτης επιχειρηματίας δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να γίνει και σκουπιδιάρης.
Στην Θεσσαλονίκη δε ο τομέας των σκουπιδιών έχει παραδοθεί από τον Μπουτάρη  στην ιδιωτική εταιρεία “Ελληνική Εταιρεία Ανακύκλωσης“, στην οποία συμβολικά  συμμετέχει η ΚΕΔΚΕ με 35%, ενώ το 65% του κεφαλαίου της κατέχουν οι μεγάλες μονοπωλιακές εταιρείες τωνΟμίλων Βγενόπουλου, Δασκαλόπουλου, Φιλίππου.
Ο Δήμος Θεσσαλονίκης ,προχωρώντας και ένα βήμα παραπέρα  δέχτηκε και «δωρεάν» τη χρήση ιδιωτικών απορριμματοφόρων της  πολυεθνικής εταιρείας ISS Facility Services ΑΕ, η οποία πέρα από τις συνεχόμενες καταγγελίες εργαζομένων για καταστρατηγήσεις εργασιακών δικαιωμάτων, είναι και  εταιρεία που χρησιμοποιεί μόνον «ενοικιαζόμενους» εργαζόμενους, και η οποία έχει μονοπωλήσει την καθαριότητα και τη φύλαξη σχεδόν ολόκληρου του δημόσιου τομέα (νοσοκομεία, πανεπιστήμια, κρατικές υπηρεσίες, όπως Επιθεωρήσεις Εργασίας και ΙΚΑ, ακόμα και υπουργικά γραφεία).
Η έδρα της επιχείρησης ISS Facility Services ΑΕ είναι στη Δανία. Η εταιρία αυτή στις 10 Απριλίου 2008, εξαγόρασε  το 100% των μετοχών την Aspis Security A.E. ιαβάστε εδώ.
Τέλος πρόκειται, όπως καταγγέλλει το  Σωματείο εργολαβικών καθαριστών και φυλάκων Κεντρικής Μακεδονίας,  για θυγατρική εταιρεία της διαβόητης αμερικανικής τράπεζας Goldman Sachs(!)
Ωστόσο το  ήδη αποφασισμένο, η κυβέρνηση του παπατζή ΓΑΠ το κάνει πράξη με άλλοθι την απεργία των ανθρώπων που εργάζονται στην καθαριότητα. Ο υφυπουργός Εσωτερικών Πάρις Κουκουλόπουλος δήλωσε ότι εφόσον οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα δεν επιστρέψουν στην εργασία τους, το έργο της αποκομιδής θα αναλάβουν ιδιώτες. Σημείωσε, δε, πως όσοι δεν εργάζονται «δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα πληρωθούν».
Μάλιστα!
Γι αυτό όπως μας ενημερώνουν και τα Νέα έχει ξεσπάσει «Επιχειρηματικός πόλεμος, τόσο στο προσκήνιο όσο και στο παρασκήνιο, έχει ξεσπάσει γύρω από την πίτα της διαχείρισης των 5,5 εκατ. τόνων των αστικών απορριμμάτων που παράγονται σε ετήσια βάση στην Ελλάδα.»
Και ποιοι «μάχονται»;
Η εταιρεία Ηλέκτωρ του ομίλου της Ελλάκτωρ (πρώην Ελληνική Τεχνοδομική), η Ιντρακάτ, η οποία έχει συμμαχήσει με τον γαλλικό κολοσσό Suez, oι κατασκευαστικοί όμιλοι J&Ρ Άβαξ και ΓΕΚ Τέρνα, ο όμιλος Λάτση σε συνεργασία με τον πολυεθνικό όμιλο Veolia, ο όμιλος Κοπελούζου, η ελληνικών συμφερόντων Εnvitec που διαχειρίζεται την ΕΜΑΚ (Εργοστάσιο Μηχανικής Ανακύκλωσης και Κομποστοποίησης).
Ποιος να ασχοληθεί τώρα με τα προβλήματα και με τα αιτήματα μερικών “βρομερών σκουπιδιάρηδων”;
Στρατηγικός στόχος άλλωστε αυτής της κυβέρνησης του παπατζή  είναι να γίνει ακόμα πιο φτηνή η τιμή της εργατικής δύναμης, να συμπιεστεί η αξία της στο έσχατο επίπεδο, και να παραδοθούν οι εργαζόμενοι, κυριευμένοι από τον φόβο της ανεργίας στα χέρια των πατριωτών επιχειρηματιών.
Στον τομέα των σκουπιδιών κρύβεται χρυσάφι
Γι αυτό και στις 13 Αυγούστου 2010 γνωστοποιήθηκε στην Επιτροπή Ανταγωνισμού η συγκέντρωση με την οποία, η επιχείρηση SINDA ENTERPRISES COMPANY LIMITEDκυπριακή εταιρεία,(για ευνόητους λόγους) από κοινού ελεγχόμενη από την Τράπεζα EFG Eurobank Ergasias Α.Ε. και εταιρεία συμφερόντων του Ομίλου Λασκαρίδη, αποκτά κοινό έλεγχο της επιχείρησης «Μεσόγειος ΑΝΩΝΥΜΗ ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΤΗΜΑΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» και τον διακριτικό τίτλο «ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ Α.Ε.»
Οι επιχειρηματικές δραστηριότητες των επιχειρήσεων είναι:
Μεσόγειος: Η εργολαβική ή άλλη εκτέλεση πάσης φύσεως τεχνικών και οικοδομικών έργων του Δημοσίου, η διαχείριση υδάτινων πόρων, η παραγωγή και εμπορία ενέργειας ηλεκτρικής και άλλων μορφών ενέργειας, η διαχείριση τοξικών και επικίνδυνων αποβλήτων.
Τράπεζα EFG Eurobank Ergasias Α.Ε.: Πρόκειται για πιστωτικό ίδρυμα.
Ο όμιλος Λασκαρίδη αποτελείται ως επί το πλείστον από εταιρείες με αντικείμενο δραστηριότητας τον εφοπλισμό και την αγοραπωλησία ακινήτων.
Καθόλου τυχαία η Eurobank σε έκθεση της αναφέρει:
Ο κλάδος της διαχείρισης αποβλήτων προβλέπεται να εμφανίσει σημαντική ανάπτυξη στα επόμενα έτη λόγω της έλλειψης επαρκών υποδομών διαχείρισης  απορριμμάτων με βάση τις σημερινές ανάγκες και την υποχρέωση συμμόρφωσης της Ελλάδας με την οδηγία της Ε.Ε.. Το ύψος των απαραίτητων επενδύσεων μέχρι το 2015 εκτιμάται ότι θα ανέλθει σε €5 δισ. και η Μεσόγειος θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του κλάδου.
Ο πρόεδρος της Eurobank EFG Equities  κ. Κώστας Μητρόπουλος σε δήλωσή τουσημείωσε ότι «ο Όμιλός μας έχει δεσμευθεί να ενισχύσει τις εξωστρεφείς επιχειρήσεις που οδηγούν την ελληνική οικονομία στην ανάπτυξη. Με την επένδυση στην Chipita, μίας από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες ελληνικές επιχειρήσεις, και την Μεσόγειο, πρωταγωνίστριας στο χώρο της διαχείρισης αποβλήτων, ο Όμιλός μας κάνει την δέσμευση πράξη»
Οι απαραίτητες λοιπόν «επενδύσεις» σε όλους τους τομείς- από την προμήθεια των κάδων, την αποκομιδή, την ανακύκλωση, την βιολογική επεξεργασία, τους ΧΥΤΑ, ως και την παραγωγή  βιοαερίου από τα σκουπίδια -που θα πρέπει να υλοποιηθούν έως το 2015- υπολογίζονται σε 5 δισ. ευρώ.
Και πάμε στοίχημα ότι η απαιτούμενη τεχνολογία που θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για όλα τα παραπάνω θα είναι Γερμανικής εταιρίας;
Επίσης η υπόθεση των σκουπιδιών αναδεικνύει τις στενές επιχειρηματικές σχέσεις μεταξύ των μεγαλύτερων ομίλων της χώρας, το ιδιότυπο μοίρασμα μίας ολιγοπωλιακής αγοράς, την επέκταση της δραστηριότητας ηχηρών ονομάτων του εγχώριου επιχειρείν σε τομείς που προοιωνίζονται… λαμπρά κέρδη.
ΠΟΙΑ ΕΙΠΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ;
Ζαphod, για τα τεχνικά ζητήματα

ΚΡΟΚΟΣ ΚΟΖΑΝΗΣ ''sativus''

safran

Αρκετές από τις ευεργετικές ιδιότητες του κρόκου για τον ανθρώπινο οργανισμό είναι ήδη γνωστές, ενώ νέες (κατά του καρκίνου, του Αλτσχάιμερ κ.λπ.) διαπιστώνονται από τις συνεχιζόμενες επιστημονικές έρευνες. Ωστόσο φαίνεται ότι ο κρόκος -ή σαφράν- συμβάλλει και στην… καταπολέμηση της ανεργίας στην περιοχή της Κοζάνης! Κι αυτό καθώς παρατηρείται αξιοπρόσεκτη αύξηση μέσα στη διετία όσων ασχολούνται με την καλλιέργειά του, όπως μας πληροφορεί ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού Κροκοπαραγωγών Κοζάνης Νίκος Πατσιούρας. Η ανεργία και οι λιγοστές ευκαιρίες απασχόλησης στρέφουν αρκετούς νέους του τόπου στην παραγωγή του κρόκου, η οποία, αν και θεωρείται δύσκολη υπόθεση, είναι προσοδοφόρα. Ετσι μέσα στη διετία καταγράφεται αύξηση των καλλιεργούμενων εδαφών κατά 1.000-1.500 στρέμματα (συνολικά είναι 3.000-4.000 στρέμματα). Ο κ. Πατσιούρας σημειώνει ότι πριν από μία δεκαετία ο συνεταιρισμός αριθμούσε 2.500 μέλη, στη συνέχεια έφτασε στα 700, όμως πλέον παρατηρείται αυξητική τάση. Συνεπώς γίνεται εφικτός ο στόχος σταθεροποίησης της συνολικής ετήσιας παραγωγής στους 3-4 τόνους, που θα επιτρέψει την ανάκτηση χαμένων αγορών. Πάντως, ο πρόεδρος του συνεταιρισμού τονίζει ότι η παραγωγή του κρόκου είναι επίμοχθη διαδικασία, κυρίως σε ό,τι αφορά το κομμάτι συλλογής του προϊόντος, που γίνεται χειρωνακτικά από κάθε φυτό ξεχωριστά.

Η οικονομική κρίση δεν έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό την αγορά του κρόκου (στοιχίζει γύρω στα 1.100 ευρώ το κιλό), επειδή ως επί το πλείστον καταναλώνεται για τις θεραπευτικές του ιδιότητες και λιγότερο στη μαγειρική. Σε αυτό συμβάλλει και η διάθεση από τον συνεταιρισμό ροφημάτων (τσάι, μέντα, φασκόμηλο κ.λπ.) με κρόκο, που διευκολύνουν την κατανάλωση. Προς επέκταση αυτού του τομέα ο συνεταιρισμός σχεδιάζει την πιλοτική καλλιέργεια διάφορων βοτάνων στην Κοζάνη.

Τη δυναμική του συνεταιρισμού μαρτυρεί και η αξιόλογη αύξηση του προσωπικού του, ενώ η διοίκηση προγραμματίζει τη σύσταση κι άλλης εταιρίας με νέα προϊόντα και με στόχο όταν επιτευχθεί απόσβεση κεφαλαίων το 55% των κερδών να δοθεί στους παραγωγούς.

Επιπλέον ο Νίκος Πατσιούρας δηλώνει ότι ο Συνεταιρισμός Κροκοπαραγωγών Κοζάνης αγωνίζεται για να λάβει από τα αρμόδια κρατικά όργανα την έγκριση βιολογικής καλλιέργειας του προϊόντος. Ωστόσο έως τώρα δίνονται μόνο υποσχέσεις, με αποτέλεσμα εκτός των άλλων να χάνονται και οι προβλεπόμενες ευρωπαϊκές επιδοτήσεις!

Το 70% της παραγωγής κρόκου διατίθεται στη χώρα μας και το υπόλοιπο 30% στο εξωτερικό. Ωστόσο, υπάρχει έντονο ενδιαφέρον από μεγάλες αγορές (π.χ. ΗΠΑ) κι αν σημειωνόταν διεύρυνση της παραγωγής οι εξαγωγές θα εκτοξεύονταν.

Οπως αναφέρει ο πρόεδρος του Συνεταιρισμού Κροκοπαραγωγών Κοζάνης, το Ιράν έχει σχεδόν το μονοπώλιο της παγκόσμιας αγοράς, με παραγωγή 200 τόνων ετησίως.

Βεβαίως, διευκρινίζει ο ίδιος, σε αυτό συνετέλεσε το ότι οι Ιταλοί και οι Ισπανοί νοίκιασαν χωράφια στο Ιράν, καλλιεργούν εκεί τον κρόκο και τον φέρνουν στη χώρα τους για να τον πουλήσουν σαν δικό τους!

Sativus με ποιότητα και γεύση

Ο κρόκος διακρίνεται σε 67 είδη. Αυτό που παράγεται στην Κοζάνη είναι ο crocus Sativus (κρόκος Σατίβους), που ξεχωρίζει για την ποιότητα, το χρώμα, το άρωμα και τη γεύση του.

Σύμφωνα με τον κ. Πατσιούρα είναι μεγάλης σημασίας για την τοπική οικονομία και η τουριστική αξιοποίηση του κρόκου. Χαρακτηριστικά αναφέρει:

«Ανάπτυξη θα μπορούσαμε να έχουμε και με την τουριστική εκμετάλλευση του κρόκου, αλλά δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχουν κατάλληλες υποδομές, όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια, ακόμη και ένα επισκέψιμο κτίριο προβολής της παραγωγής του προϊόντος. Η τουριστική αξιοποίηση αγροτικών προϊόντων είναι ένα θέμα που οφείλουν οι φορείς να δουν προσεκτικά, προκειμένου να επιτευχθεί οικονομική ανάπτυξη».

Δημήτρης Κυριακόπουλος

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ

Φρέσκο, φρέσκο και γίνεται ...χαμός!
"Τηλεφωνήματα στα Ελληνικά Ταχυδρομεία καταγγέλλουν ότι τα γραμματόσημα με το πρόσωπο του Γ. Παπανδρέου δεν κολλάνε στους φακέλους. Κάποιοι μίλησαν για προβοκάτσια κατά του πρωθυπουργού και τα ΕΛΤΑ έκαναν άμεσα έρευνα. Το πόρισμα κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι ...
τα γραμματόσημα δεν κολλάνε διότι οι πολίτες φτύνουν από την μπροστινή πλευρά κι όχι από πίσω..."

ΠΩΣ ΚΑΤΑΦΕΡΕ Η ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΧΩΡΙΣ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ;;;;;;;

Θεαματική είναι η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας μετά την επιβλητική αντίσταση του λαού της, ο οποίος με δημοψήφισμα συνέτριψε την ψοφοδεή πολιτική της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που είχε υποκύψει στους ξένους δανειστές και την εξανάγκασε να μην πληρώσει στους ξένους καταθέτες τις οφειλές των ιδιωτικών ισλανδικών τραπεζών, αφήνοντας τες να χρεοκοπήσουν. «Η ύφεση αποδείχθηκε λιγότερο βαθιά από όσο προβλεπόταν», ομολογεί ο Μαρκ Φλάνιγκαν, επικεφαλής της αποστολής του ΔΝΤ στην Ισλανδία, δηλώνοντας εντυπωσιασμένος από το γεγονός ότι οι Ισλανδοί κατόρθωσαν να διαφυλάξουν «το πολύτιμο σκανδιναβικό μοντέλο κοινωνικής προστασίας».

Η Ισλανδία, η οποία δεν ανήκει στην ευρωζώνη, αντιμετώπισε τη χρεοκοπία της χώρας με μια συνολική πολιτική.

Πρώτον, υποτίμησε το εθνικό νόμισμα, την ισλανδική κορώνα, και επέβαλε ελέγχους και περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων. Αρχικά η κορώνα υποτιμήθηκε έναντι του δολαρίου κατά 50%, αλλά ήδη η υποτίμηση έχει περιοριστεί στο 30% και συρρικνώνεται. Η χαμηλότερη ισοτιμία της κορώνας οδηγεί αμέσως στην αύξηση των εξαγωγών και στη μείωση των εισαγωγών, αντικαθιστώντας ένα τμήμα τους με τοπικά προϊόντα, με αποτέλεσμα το εμπορικό ισοζύγιο της Ισλανδίας να παρουσιάζει ήδη πλεόνασμα από ελλειμματικό που ήταν.

Το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 1,2% το τρίτο τρίμηνο του 2010. Ο πληθωρισμός, ο οποίος είχε εκτιναχθεί στο 18,6%, έπεσε ήδη κοντά στο 2,5%, που είναι ο στόχος της ισλανδικής κεντρικής τράπεζας. Το έλλειμμα του προϋπολογισμού θα είναι 6,3% φέτος, και ταχύτατα, ίσως και μέσα στο 2011, θα οδηγηθεί σε πλεόνασμα. Το δημόσιο χρέος, το οποίο έχει εκτιναχθεί στο 115% του ΑΕΠ, θα μειωθεί σταδιακά στο 80% του ΑΕΠ μέχρι το 2015.

Το δεύτερο μέτρο που πήραν οι Ισλανδοί ήταν ότι άφησαν τις ιδιωτικές τράπεζες να χρεοκοπήσουν. Κατόπιν τις εθνικοποίησαν, αλλά υπό τους εξής όρους:

Πρώτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες αναγνώρισαν όλες τις καταθέσεις των Ισλανδών πολιτών ώστε κανένας Ισλανδός να μη χάσει ούτε μία κορώνα από τις καταθέσεις του.

Δεύτερον, τα δάνεια που είχαν πάρει οι Ισλανδοί μεταφέρθηκαν στις εθνικοποιημένες τράπεζες, αλλά επειδή το νόμισμα είχε υποτιμηθεί, μειώθηκε και το ονομαστικό ύψος των δανείων, πέρα από τις σοβαρές άλλες διευκολύνσεις αποπληρωμής που έκανε το κράτος στους Ισλανδούς οφειλέτες για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που προκάλεσε η κρίση, ιδίως τον πρώτο καιρό (πάγωμα της πληρωμής δόσεων για μήνες κ.λπ.).

Τρίτον, οι εθνικοποιημένες τράπεζες δεν αναγνώρισαν καμιά υποχρέωση των ιδιωτικών χρεοκοπημένων τραπεζών σε χώρες του εξωτερικού. Ετσι οι Ισλανδοί φορολογούμενοι φορτώθηκαν τα βάρη διάσωσης των καταθέσεων των δικών τους και των συμπατριωτών τους, ενώ φόρτωσαν στους ξένους επενδυτές και καταθέτες τον λογαριασμό των συναλλαγών τους με τις ιδιωτικές ισλανδικές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Απολύτως σωστό.

Η ανάκαμψη της ισλανδικής οικονομίας, γράφει το βρετανικό περιοδικό «Εκόνομιστ», δείχνει ότι «το έξτρα κόστος για μια χώρα που δεν στηρίζει τις τράπεζές της μπορεί να είναι εκπληκτικά μικρό. Η Ισλανδία άφησε τις τράπεζές της να χρεοκοπήσουν και το ΑΕΠ της έπεσε αθροιστικά κατά 15% από το ανώτατο στο κατώτατο σημείο πριν αρχίσει να ανακάμπτει. Η Ιρλανδία ”έσωσε” τις τράπεζές της και είδε το ΑΕΠ της να πέφτει 14%».

Αν συνυπολογίσει κανείς ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού της Ιρλανδίας απογειώθηκε στο ασύλληπτο 32% του ΑΕΠ και το δημόσιο χρέος της εκτινάχθηκε από το 25% του ΑΕΠ το 2007 στο 100% φέτος και θα φτάσει στο 120% του ΑΕΠ το 2013, με την ανεργία να ανέρχεται στην Ιρλανδία στο 14,1% έναντι 7,3% στην Ισλανδία, βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι η «υπάκουη» Ιρλανδία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα από την «απείθαρχη» Ισλανδία.

«Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας είναι ότι αν το σοκ μιας υποτίμησης μπορεί να πυροδοτήσει μια βίαιη κρίση και πολύ επώδυνη, μια πολιτική λιτότητας και αποπληθωρισμού εξαιτίας του χρέους καταλήγει να προκαλεί περισσότερες ζημιές» συμπεραίνει η βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Τέλεγκραφ».

 «ΕΚΟΝΟΜΙΣΤ»

Οταν το ευρώ γίνεται παγίδα

Ενα μάθημα των αντίθετων επιλογών Ισλανδίας και Ιρλανδίας είναι ότι «τα οφέλη τού να ανήκει μια μικρή χώρα σε μια μεγάλη νομισματική ένωση δεν είναι καθόλου αυτά που κάποτε εκθειάζονταν ότι είναι» γράφει το περιοδικό «Εκόνομιστ» και συνεχίζει: «Οταν πανικόβλητοι επενδυτές εγκατέλειπαν τα μικρά νομίσματα το φθινόπωρο του 2008, το ευρώ φαινόταν καταφύγιο. Δύο χρόνια μετά, το ευρώ μοιάζει περισσότερο με παγίδα για χώρες που αγωνίζονται να ξανακερδίσουν εξαγωγική ανταγωνιστικότητα. Η Ελλάδα και η Ιρλανδία έχασαν την εμπιστοσύνη των αγορών, παρόλο που και οι δύο εκδίδουν ομόλογα σε ευρώ». Οσο για τους Ισλανδούς, που αρχικά θεώρησαν το ευρώ σωτηρία, τώρα δεν θέλουν ούτε να το ακούσουν!

ΠΟΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ;

   Τ.Φ

Οι ξένοι τοκογλύφοι, τους οποίους εκπροσωπεί η τρόικα των γκαουλάιτερ, σε αγαστή σύμπνοια με τους κλεπτοκράτες που παριστάνουν τους «καπιταλιστές» στη χώρα μας και με τυφλό όργανο την αδίστακτη κοινοβουλευτική χούντα που παριστάνει την «κυβέρνηση», εισάγουν, με καταιγιστικούς ρυθμούς, μέτρα που αλλάζουν ριζικά τον κοινωνικο οικονομικό χάρτη της χώρας προς όφελος των ξένων και ντόπιων ελίτ που δημιούργησαν την κρίση.

Τα εξοντωτικά αυτά μέτρα σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, που θεσμοθετούνται χωρίς την παραμικρή λαϊκή νομιμοποίηση, με τη βοήθεια των άβουλων δωσίλογων που παριστάνουν τους «βουλευτές», έχουν ένα και μοναδικό απώτερο στόχο: την ελαχιστοποίηση των ζημιών των ελίτ από τη χρεοκοπία, που σήμερα είναι θέμα χρόνου -παρά τα χονδροειδή ψέματα της «κυβέρνησης» ότι τα κτηνώδη μέτρα τους θα την αποτρέψουν-, και την παράλληλη μεγιστοποίηση των ωφελημάτων τους από αυτή.

Το πρόβλημα, επομένως, των ξένων και ντόπιων ελίτ είναι πώς θα αναβάλουν την αναπόφευκτη πια χρεοκοπία (2/3 των ανεξάρτητων διεθνών οικονομολόγων και, φυσικά, οι αγορές αυτό πιστεύουν1) μέχρι να οργανώσουν μια απόλυτα ελεγχόμενη από αυτούς χρεοκοπία, που θα ελαχιστοποιούσε τις ζημιές τους και θα μεγιστοποιούσε τα οφέλη τους, σε βάρος πάντα των λαϊκών στρωμάτων.

Οι πιθανές ζημιές τους προέρχονται βασικά από το αναπόφευκτο «κούρεμα», που το υπολογίζουν τουλάχιστον στο 50% της αξίας των τίτλων τους. Τα πιθανά οφέλη τους είναι τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα και είναι πολλαπλάσια των ζημιών.

Βραχυπρόθεσμα, μας εξαναγκάζουν να ξεπουλήσουμε στις σημερινές εξευτελιστικές (λόγω της κρίσης) τιμές ολόκληρο τον κοινωνικό μας πλούτο, πράγμα που σημαίνει ότι μόνο από τα κέρδη που θα αποκομίσουν, αν μετάσχουν στη λεία αυτή, θα καλύψουν πολλές φορές τη χασούρα από το «κούρεμα». Μακροπρόθεσμα, παρά το κούρεμα, δεν θα πάψουμε να έχουμε ανάγκη νέων δανείων από τους ίδιους τοκογλύφους στο μέλλον, αν παραμείνουμε στην Ε.Ε. και στην ΟΝΕ - δομές που μας οδήγησαν στην αποδιάρθρωση της παραγωγικής δομής, η οποία είναι η απώτερη αιτία της σημερινής κρίσης.2

Ακόμα χειρότερα, μετά την ελεγχόμενη από αυτούς χρεοκοπία, η συνέχιση της παραμονής μας στην Ε.Ε. (έστω και αν φύγουμε από το ευρώ) σημαίνει ότι οι θεσμοί της άκρατης ελαστικοποίησης της εργασίας, οι μαζικές απολύσεις, οι χαμηλότεροι μισθοί και συντάξεις, η καρτελοποίηση των τ. ελεύθερων επαγγελμάτων και η τελική ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας (που τώρα «μπαίνει από την πίσω πόρτα») θα είναι πια μόνιμες καταστάσεις, εφ' όσον οι καταστροφικές συνθήκες Μάαστριχτ κ.λπ. θα εξακολουθούσαν να ισχύουν.

Υπάρχει διέξοδος από αυτό το ζοφερό μέλλον; Ναι, αλλά καμία διέξοδος από την καταστροφική κρίση (που είναι ανύπαρκτη για τον θρασύτατο Γκεμπελίσκο που παριστάνει τον «υπουργό» Οικονομικών!) δεν είναι δυνατή χωρίς την επανάκτηση ενός ελάχιστου βαθμού οικονομικής κυριαρχίας. Αυτό όμως προϋποθέτει ότι πρέπει να αμφισβητήσουμε όλα αυτά που θεωρούμε δεδομένα και κατ' αρχήν τη συμμετοχή μας στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ, που συνεπάγεται μηδαμινό έλεγχο στη νομισματική πολιτική μας (αφού δεν ελέγχουμε ούτε το νόμισμά μας) και οριακό έλεγχο στη δημοσιονομική.

Η έξοδος από την Ε.Ε. δεν σημαίνει ούτε τοπικισμό ούτε απομονωτισμό, όπως αποπροσανατολιστικά υποστηρίζει η εκφυλισμένη «Αριστερά», που τώρα συμμετέχει και στα εγκλήματα της «διεθνούς κοινότητας», όπως στη Λιβύη.

Σημαίνει τη δυνατότητα οικοδόμησης μιας νέας διεθνούς κοινότητας αλληλεγγύης, που θα θεμελιώνεται στις αυτοδύναμες (όχι αυτάρκεις) οικονομίες, οι οποίες θα αυτοδιευθύνονται, και όχι στις σημερινές οικονομίες της αγοράς, που έχουν οδηγήσει τον κόσμο σε μια πρωτόγνωρη παγκόσμια κρίση (οικονομική, οικολογική, κοινωνική, αλλά και αξιών).

Φυσικά και υπάρχουν τρόποι3 να γίνουν όλα αυτά, χωρίς τις «καταστροφές» που επισείουν τα παπαγαλάκια της Ε.Ε. για τους μισθούς, τις συντάξεις κ.λπ., αλλά και με τη δημιουργία των προϋποθέσεων για μια αυτοδύναμη οικονομία στο μέλλον, που θα αποτρέψει τη λατινοαμερικανοποίηση της χώρας.

Για όλα αυτά απαιτούνται, εκτός από την άμεση μονομερή έξοδο από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη (που οι δωσίλογοι παρουσιάζουν σαν «μπαμπούλα»!), η ακύρωση των νόμων με βάση τα Μνημόνια και η συνακόλουθη στάση πληρωμών και διαγραφή ολόκληρου του χρέους, οι αυστηροί κοινωνικοί έλεγχοι των αγορών κεφαλαίου, εργασίας και εμπορευμάτων (μέχρις ότου η κοινωνία αποφασίσει στο μέλλον τι μορφή θα πάρει η οικονομική οργάνωσή της), η εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και, προπαντός, η δημιουργία ενός νέου παραγωγικού και καταναλωτικού προτύπου που θα στηρίζεται βασικά στους δικούς μας παραγωγικούς πόρους, οι οποίοι θα οργανώνονται γύρω από συλλογικά ελεγχόμενες επιχειρήσεις. Η αυτοδύναμη αυτή οικονομία θα έκανε δυνατή και τη δημιουργία ενός πραγματικού κοινωνικού κράτους.

Το κρίσιμο ερώτημα που παραμένει είναι ποιο το πολιτικό και κοινωνικό υποκείμενο που θα μπορούσε σήμερα να ξεκινήσει στην Ελλάδα έναν αγώνα με παρόμοιους στόχους 

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ!!! Ο ΣΥΖΥΓΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΑ ΣΧΟΛΙΚΑ CDS!

Η αναπαραγωγή των cds των βιβλίων που θα μοιραστούν στα σχολεία θα γίνει από εταιρεία του συζύγου της...Υπουργού Παιδείας με το απαραίτητο υπερκέρδος.

"Ο Πρόεδρος της Γ ΕΛΜΕ Αθήνας κ.Κόκλας κατήγγειλε ότι η αναπαραγωγή των cds που θα μοιραστούν στα σχολεία θα γίνει από εταιρεία του συζύγου της Αννούλας και θα στοιχίσουν 5 ευρώ το ένα (τιμή αγοράς ενός κενού στην αγορά 0,75ευρώ)"